9. the black keys - attack & release [2008]

ήμουν έτοιμος να γράψω για το brothers.

τελευταία στιγμή, είπα να μιλήσει η καρδιά,

και να πάμε σε αυτά που αγαπήσαμε.

το detroit ζει,

και είμαστε στο ohio.

είναι διαφορετικές πολιτείες,

αλλά κυριολεκτικά συνορεύουν.

το garage revival,

μαζί με τους white stripes και τους strokes, ως ένα βαθμό,

είναι εδώ ενωμένο δυνατό.

κιθάρα και ντράμς, 

άντε και λίγο μπάσο στις ηχογραφήσεις,

ένα μίνιμαλ σκηνικό,

που βασίζεται αποκλειστικά στην σύνθεση.

κάνουν το μεγάλο βήμα,
μπαίνουν για πρώτη φορά να ηχογραφήσουν τον δίσκο σε "κανονικό" studio,

παίρνουν άλλον άνθρωπο για να κάνει την παραγωγή,

αφού μέχρι τον συγκεκριμένο πέμπτο δίσκο την παραγωγή την έκανε η ίδια η μπάντα,

το όνομα αυτού danger mouse.

πετυχαίνουν,

και αυτό αντικατοπτρίζεται σε όλα τα επίπεδα.

39 λεπτά αγνού ρογκεντρόλ,

με συνθεσάρες, πολύ νεύρο,

ραδιοφωνικά χιτάκια (i got mine),

αλλά και τραγούδια που θυμίζουν το garage που όλοι αγαπήσαμε (remember when-side b).

(αγαπάμε κομμάτια που χωρίζονται επίτηδες στις πλευρές του βινυλίου)

η πιο ώριμα-ανώριμη στιγμή τους,

καθώς μετά αλλάξανε ρότα,

είδαν αλλιώς τα πράγματα,

έγιναν μέχρι και φεστιβαλική μπάντα,

όπως και τους είδαμε στην χώρα μας άλλωστε.

νομίζω πως εδώ αρχίσανε να πιάνουν τον παλμό του κόσμου,

καθώς είναι από τα ελάχιστα συγκροτήματα,

που αρέσουν το ίδιο στα αγόρια, 

αλλά και στα κορίτσια. 

αρκετά σπάνια περίπτωση.

το κομμάτι μου:

i got mine

επειδή 

είναι ιδανικό.

επειδή στα live ευτυχώς το παίζουν όπως πρέπει,

μόνο οι δυο τους δηλαδή,

επειδή έχει τόση καφρίλα όση ποιότητα,

επειδή ήρθε η ώρα να πάρουμε αυτά που είναι δικά μας.

έπος.

The Black Keys:

Dan Auerbach

Patrick Carney