δεν ξέρω αν η αναγνώριση που έχουν οι madrugada,
και ο sivert hoyem κατ'επέκταση, στην χώρα μας,
ισχύει και στο εξωτερικό.
να σας πω την αλήθεια,
δεν με απασχολεί και ιδιαίτερα.
θα συμφωνήσω με την κοινή γνώμη,
δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.
εδώ και λίγη ώρα προσπαθώ να θυμηθώ το πρώτο τραγούδι τους που άκουσα.
μάλλον είναι το blood shot.. σε κάποια φάση στο ράδιο.
έγινε αμέσως αγαπημένο,
αλλά ευτυχώς για εμάς,
δεν είναι οι madrugada αυτό το κομμάτι.
πάντα ήμουν την άποψης,
πως αν θέλεις να γνωρίσεις ένα συγκρότημα,
η καλύτερη επιλογή θα ήταν
να ακούσεις με την χρονολογική σειρά την δισκογραφία τους.
όχι επειδή είμαστε πρωτοδισκάκηδες
(ήδη παίρνω απόσταση από αυτό που έγραψα),
αλλά επειδή είναι πιο αληθινό να ακούσεις την εξέλιξη του κάθε συγκροτήματος,
πως έβλεπαν τα πράγματα στην αρχή,
τι άλλαξε, πως άλλαξε, αν ωρίμασαν,
και στο τέλος να αποφανθείς
πως ο πρώτος δίσκος ήταν όντως ο καλύτερος.
αυτή η τετράδα από την νορβηγία λοιπόν,
μας έδωσε πολλούς καλούς δίσκους,
και πολλά soundtrack στην 10η εντολή,
για όσους έβλεπαν την σειρά.
εδώ είναι ο δίσκος που δέθηκα προσωπικά όμως,
για πολλούς λόγους,
εδώ είδα ότι δεν χρειάζονται φανφάρες,
καθαρός ήχος,
έξυπνες συνθέσεις,
μία τρομερή φωνή
να σε ζαλίζει πιο πολύ και από συνεχόμενα σφηνάκια σε μία σκοτεινή μπάρα,
γεμάτη καπνούς και αναθυμιάσεις.
σαν το πέλαγο συντρίμμια της χαμένης σου ζωής.
έτσι όπως θα έπρεπε να ακούγεται αυτή η μουσική δηλαδή.
και μετά ήρθαν οι στίχοι.
απαγορεύεται να μην έχεις δώσει σημασία στους στίχους,
αν και νομίζω πως το έχεις κάνει, για να είμαι ειλικρινής.
δεν θα τον ξεπεράσεις αυτόν τον δίσκο,
θα σε φτάσει στην τρέλα,
γιατί δεν είναι για όλες τις ώρες-τι κρίμα που το γράφω με ήλιο όλο αυτό,
είναι για τις στιγμές που χρειάζεσαι κάτι συγκεκριμένο,
κάτι να τσακίσει την χαρά και την ευτυχία από τον κόσμο (σου),
κάτι να σου αποτραβήξει το νου από τα όνειρα,
μέχρι να έρθουν τα επόμενα,
μέχρι να ξεχαστούν και αυτά,
και να ξαναψάξεις τον δίσκο σε εκείνη την γωνία που ξέρεις πως τον άφησες,
και έλεγες πως δεν θα τον αναζητήσεις ξανά,
μα τώρα είναι το μόνο που μπορεί να σε δώσει την δικαίωση.
με έναν διεστραμμένο τρόπο,
αυτός ο δίσκος είναι η ιθάκη σου,
αλλά χωρίς την πηνελόπη.
αυτός ο δίσκος δεν ξεχωρίζει επειδή είναι τεχνικός,
ξεχωρίζει για την ουσία που έχει,
για το πόσο σοβαρά παίρνει τον εαυτό του,
επειδή δίνει σημασία στην ουσία,
στο συναίσθημα.
αυτό που κουβαλάς,
και θέλεις να βρεις τρόπο να το εκφράσεις.
είναι η απώλεια,
πριν γίνει συνήθεια,
όταν ακόμα είναι πληγή,
πριν γίνει σημάδι.
ρε, είναι σημαντικές οι λέξεις τελικά.
το κομμάτι μου:
Electric
επειδή
περιγράφει την κατάσταση σαν να είσαι εκεί,
ακόμα και τα μέρη του σπιτιού είναι σωστά,
και εκεί στο hook,
σε δίνει με λέξεις, και τρομερή ένταση,
αυτήν την αλήθεια που έχεις μέσα σου,
και δεν ξέρεις πως να την εξωτερικεύσεις.
τελικά όλα για αυτήν την αλήθεια γίνονται,
αν θα υπάρξει και η αποδοχή της,
είναι μάλλον μία άλλη ιστορία.
bet you lie, on your back
in the backseat of his car
cattle black, pepper night
Dylan Thomas, pass around
passing out on the floor
in the bathroom, black light vail
we don't need once again
sing the song, sing
drink the wine, love
oh well how long did we stay in there
well i can't believe my eyes
well how long did i take this
well i can't hold on, no, hold on.
Madrugada:
Robert Buras
Sivert Hoyem
Frode Jacobsen
Jon Lauvland Pettersen
No comments:
Post a Comment