μισό, να βγάλω το blackstar,
με πάει αλλού και δεν το θέλω.
μπήκε το five years, οκ πάμε.
θα ήθελα να γράφει 10.01 αυτό το post,
αλλά δεν θα ήθελα να το ανεβάσω το πρωί,
μαζί με όλον τον χαμό,
να δείτε και αυτό.
δεν γίνεται για τα κλικ,
για το συναίσθημα γίνεται, μην τα ξαναλέμε.
το οποίο μας οδηγεί σε αυτόν τον δίσκο,
τον πρώτο δίσκο, από τους πολλούς, που ερωτεύτηκα,
από αυτό το πλάσμα που περπάτησε ανάμεσά μας.
είναι έρωτας αυτός ο δίσκος λοιπόν.
το όλο feeling που σε αφήνει είναι εξωπραγματικό,
ολοκληρωτικό,
δεν ζητάς κάτι άλλο μετά,
πέρα από την δεύτερη ακρόαση,
όσες αντέξεις στο καπάκι ας πούμε.
δεν θα αναλωθώ σε λεπτομέρειες,
πόσες ιστορίες μπορεί να υπάρχουν άραγε,
για το concept που είχε ο δίσκος,
για τον ziggy, τον thin white duke μετέπειτα,
τις δηλώσεις που έκανε,
το ότι είχε φτάσει σε σημεία να μην μπορεί να ξεχωρίσει τον πραγματικό του εαυτό,
από τις προσωπικότητες που εκάστοτε υποστήριζε.
υπάρχουν άνθρωποι καλύτερα ενημερωμένοι από εμένα να σας τα πουν αυτά
(για τον iggy pop, τον brian eno, τον mick ronson κτλ)
εδώ θα βρούμε το moonage daydream,
που ακόμα δεν ξέρω σε τι μουσικό είδος να το κατατάξω,
το starman με το επικό ρεφρέν (#δενγράφονταιτέτοιατραγούδιασήμερα),
το hang on to yourself και το suffragette city
που βαράνε ανελέητα,
μέχρι και το ziggy stardust,
που ακόμα δεν ξέρω αν το προτιμώ από bauhaus,
εξαρτάται από την ημέρα και την στιγμή, θα έλεγα.
θα προσπαθήσω να ξεφύγω από την επήρεια του δίσκου,
λίγο-πολύ όλοι ξέρουμε πόσο σπουδαίος είναι,
και πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξε στις εξελίξεις,
αντ' αυτού θα σας πω μία ιστορία που έλαβε χώρα περίπου 3 χρόνια πριν.
κάπου στις αρχές του 2015,
δεν θυμάμαι τι, πως και γιατί,
σκάλωσα, και άρχισα να ακούω για μήνες,
μόνο bowie.
είχα μία ιδέα, ήξερα 2-3 πράγματα,
αλλά μέχρι τότε δεν είχα μπει ακόμα μέσα στον κόσμο του.
χρόνο και όρεξη είχα,
οπότε τα πήρα από την αρχή,
εκεί ξανα-ερωτεύτηκα τον δίσκο,
και πολλά άλλα.
έφτασα σε σημείο να ψάχνω για tour,
ημερομηνίες και παρέα,
γιατί απλά τον είχα ξεκλειδώσει μέσα μου,
καταλάβαινα τα τραγούδια του,
μου άρεσαν, τα ένιωθα μέρος μου.
ακόμα θυμάμαι πως το είχα πει στον θανάση,
κάπου κατά τον οκτώβρη, όταν είχε έρθει επάνω,
πως έχω σκαλώσει, ακούω bowie όλη μέρα.
όλοι όσοι ήταν κοντά μου, το ήξεραν αυτό βέβαια,
ακόμη και το avatar στο φουμπού ήταν αυτός,
πραγματικά είχα κολλήσει, δεν το έκρυβα.
κάπου κατά τα τέλη της χρονιάς,
αρνούμαι να ψάξω λεπτομέρειες,
έβγαλε καινούριο κομμάτι,
θα έβγαζε και καινούριο δίσκο,
στα γενέθλιά του,
όπως συνήθιζε τα τελευταία χρόνια,
και η χαρά μου είχε φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη.
ο δίσκος είναι να έρθει σε εμάς τις πρώτες πρωινές ώρες της δευτέρας,
11 ιανουαρίου,
και έχω κανονίσει να τον παραλάβουμε και εμείς την ίδια μέρα,
ευχαριστούμε στράτο μας.
την παρασκευή,
λίγες μέρες πριν την επίσημη κυκλοφορία,
leakάρει ο δίσκος, και σάββατο ως ένα βαθμό,
αλλά ειδικά η κυριακή,
αφιερώνονται αποκλειστικά στην ακρόαση του blackstar,
και το level αγγίζει ταβάνι,
αφού δεν μπορώ να κοιμηθώ,
συνεχίζω να τον ακούω ολόκληρο το βράδυ,
και πάω άυπνος στην δουλειά,
χωρίς αυτό να φαίνεται βέβαια,
αφού είχα τρελή όρεξη.
κάπου κατά τις 10:30,
σκάει μύτη η courier,
παίρνω τον αποστολέα από το χέρι,
και πάμε αποθήκη παρέα να παραλάβουμε τον δίσκο.
περίεργη που είναι η ζωή,
ήμουν ξύπνιος,
με ανοιχτό internet,
αλλά δεν πήρα χαμπάρι τίποτα.
φτιάχνουμε τα cd,
βάζω ταμπελάκια και στα βινύλια,
διαλέγω και το δικό μου,
και τα παίρνω όλα αγκαλιά,
για να πάω στο info μου,
και να τα βάλω στην θέση τους.
στην διαδρομή, πηγαίνοντας,
ακούω το τηλέφωνο να χτυπάει,
και ακόμα και σήμερα,
θυμάμαι την συζήτηση με την νατάσα, σχεδόν κατά λέξη.
έλα, καλημέρα, πως είσαι?
α, δεν μπήκες ιντερνέτ, δεν έχεις ιδέα ε?
γιαυτό σε πήρα, για να το μάθεις από εμένα..
μα τι ειρωνεία, θυμάμαι το τηλέφωνο,
μα δεν θυμάμαι πως πέρασε εκείνη η ημέρα,
δεν θυμάμαι τι έλεγα στον κόσμο,
αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά,
είναι πως κάτι μέσα μου πέθανε, ή γεννήθηκε,
εκείνη την ημέρα, και ακόμα δεν ξέρω ποιο από τα δύο συνέβηκε.
κάτι που κράτησα από εκείνες τις ημέρες πάντως,
είναι η ατάκα του simon pegg:
if you are sad today, just remember the world is over 4 billion years old,
and you somehow managed to exist at the same time as david bowie
και ακόμα δεν έχω ηρεμήσει.
το κομμάτι μου:
Rock 'N' Roll Suicide
επειδή
είναι ύμνος,
εκείνα τα βιολιά λίγο πριν το δεύτερο λεπτό,
μου προκαλούν ηχητικό οργασμό,
εκείνη η αλλαγή δεν γίνεται να είναι τόσο μελωδική,
δεν γίνεται να θέλω να ζήσω και να πεθάνω ταυτόχρονα,
μου τα προκαλεί ΟΛΑ.
πολλά είπα πάλι,
καιρός να πεις και εσύ κάτι.
το όλο feeling που σε αφήνει είναι εξωπραγματικό,
ολοκληρωτικό,
δεν ζητάς κάτι άλλο μετά,
πέρα από την δεύτερη ακρόαση,
όσες αντέξεις στο καπάκι ας πούμε.
δεν θα αναλωθώ σε λεπτομέρειες,
πόσες ιστορίες μπορεί να υπάρχουν άραγε,
για το concept που είχε ο δίσκος,
για τον ziggy, τον thin white duke μετέπειτα,
τις δηλώσεις που έκανε,
το ότι είχε φτάσει σε σημεία να μην μπορεί να ξεχωρίσει τον πραγματικό του εαυτό,
από τις προσωπικότητες που εκάστοτε υποστήριζε.
υπάρχουν άνθρωποι καλύτερα ενημερωμένοι από εμένα να σας τα πουν αυτά
(για τον iggy pop, τον brian eno, τον mick ronson κτλ)
εδώ θα βρούμε το moonage daydream,
που ακόμα δεν ξέρω σε τι μουσικό είδος να το κατατάξω,
το starman με το επικό ρεφρέν (#δενγράφονταιτέτοιατραγούδιασήμερα),
το hang on to yourself και το suffragette city
που βαράνε ανελέητα,
μέχρι και το ziggy stardust,
που ακόμα δεν ξέρω αν το προτιμώ από bauhaus,
εξαρτάται από την ημέρα και την στιγμή, θα έλεγα.
θα προσπαθήσω να ξεφύγω από την επήρεια του δίσκου,
λίγο-πολύ όλοι ξέρουμε πόσο σπουδαίος είναι,
και πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξε στις εξελίξεις,
αντ' αυτού θα σας πω μία ιστορία που έλαβε χώρα περίπου 3 χρόνια πριν.
κάπου στις αρχές του 2015,
δεν θυμάμαι τι, πως και γιατί,
σκάλωσα, και άρχισα να ακούω για μήνες,
μόνο bowie.
είχα μία ιδέα, ήξερα 2-3 πράγματα,
αλλά μέχρι τότε δεν είχα μπει ακόμα μέσα στον κόσμο του.
χρόνο και όρεξη είχα,
οπότε τα πήρα από την αρχή,
εκεί ξανα-ερωτεύτηκα τον δίσκο,
και πολλά άλλα.
έφτασα σε σημείο να ψάχνω για tour,
ημερομηνίες και παρέα,
γιατί απλά τον είχα ξεκλειδώσει μέσα μου,
καταλάβαινα τα τραγούδια του,
μου άρεσαν, τα ένιωθα μέρος μου.
ακόμα θυμάμαι πως το είχα πει στον θανάση,
κάπου κατά τον οκτώβρη, όταν είχε έρθει επάνω,
πως έχω σκαλώσει, ακούω bowie όλη μέρα.
όλοι όσοι ήταν κοντά μου, το ήξεραν αυτό βέβαια,
ακόμη και το avatar στο φουμπού ήταν αυτός,
πραγματικά είχα κολλήσει, δεν το έκρυβα.
κάπου κατά τα τέλη της χρονιάς,
αρνούμαι να ψάξω λεπτομέρειες,
έβγαλε καινούριο κομμάτι,
θα έβγαζε και καινούριο δίσκο,
στα γενέθλιά του,
όπως συνήθιζε τα τελευταία χρόνια,
και η χαρά μου είχε φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη.
ο δίσκος είναι να έρθει σε εμάς τις πρώτες πρωινές ώρες της δευτέρας,
11 ιανουαρίου,
και έχω κανονίσει να τον παραλάβουμε και εμείς την ίδια μέρα,
ευχαριστούμε στράτο μας.
την παρασκευή,
λίγες μέρες πριν την επίσημη κυκλοφορία,
leakάρει ο δίσκος, και σάββατο ως ένα βαθμό,
αλλά ειδικά η κυριακή,
αφιερώνονται αποκλειστικά στην ακρόαση του blackstar,
και το level αγγίζει ταβάνι,
αφού δεν μπορώ να κοιμηθώ,
συνεχίζω να τον ακούω ολόκληρο το βράδυ,
και πάω άυπνος στην δουλειά,
χωρίς αυτό να φαίνεται βέβαια,
αφού είχα τρελή όρεξη.
κάπου κατά τις 10:30,
σκάει μύτη η courier,
παίρνω τον αποστολέα από το χέρι,
και πάμε αποθήκη παρέα να παραλάβουμε τον δίσκο.
περίεργη που είναι η ζωή,
ήμουν ξύπνιος,
με ανοιχτό internet,
αλλά δεν πήρα χαμπάρι τίποτα.
φτιάχνουμε τα cd,
βάζω ταμπελάκια και στα βινύλια,
διαλέγω και το δικό μου,
και τα παίρνω όλα αγκαλιά,
για να πάω στο info μου,
και να τα βάλω στην θέση τους.
στην διαδρομή, πηγαίνοντας,
ακούω το τηλέφωνο να χτυπάει,
και ακόμα και σήμερα,
θυμάμαι την συζήτηση με την νατάσα, σχεδόν κατά λέξη.
έλα, καλημέρα, πως είσαι?
α, δεν μπήκες ιντερνέτ, δεν έχεις ιδέα ε?
γιαυτό σε πήρα, για να το μάθεις από εμένα..
μα τι ειρωνεία, θυμάμαι το τηλέφωνο,
μα δεν θυμάμαι πως πέρασε εκείνη η ημέρα,
δεν θυμάμαι τι έλεγα στον κόσμο,
αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά,
είναι πως κάτι μέσα μου πέθανε, ή γεννήθηκε,
εκείνη την ημέρα, και ακόμα δεν ξέρω ποιο από τα δύο συνέβηκε.
κάτι που κράτησα από εκείνες τις ημέρες πάντως,
είναι η ατάκα του simon pegg:
if you are sad today, just remember the world is over 4 billion years old,
and you somehow managed to exist at the same time as david bowie
και ακόμα δεν έχω ηρεμήσει.
το κομμάτι μου:
Rock 'N' Roll Suicide
επειδή
είναι ύμνος,
εκείνα τα βιολιά λίγο πριν το δεύτερο λεπτό,
μου προκαλούν ηχητικό οργασμό,
εκείνη η αλλαγή δεν γίνεται να είναι τόσο μελωδική,
δεν γίνεται να θέλω να ζήσω και να πεθάνω ταυτόχρονα,
μου τα προκαλεί ΟΛΑ.
πολλά είπα πάλι,
καιρός να πεις και εσύ κάτι.
wham bam, thank you ma'am
No comments:
Post a Comment