call me ishmael
και εδώ θα μπορούσε να έχει τελειώσει το κείμενο.
κάποιος θα μπορούσε να πει,
πως αυτός είναι ο χειρότερος δίσκος της πρώτης τετράδας των mastodon.
όχι πως είναι κακός,
αλλά είναι ο λιγότερο καλός.
ίσως και να έχει δίκιο.
αλλά.
όταν έκλεψα την ιδέα για το 365 από τον Νικόλα,
η λογική ήταν να περιγράψω τους δίσκους που διαμόρφωσαν την μουσική μου,
αυτούς που έκαναν το μπαμ,
και είπα να βάλω έναν δίσκο από κάθε συγκρότημα.
μετά από πολύ σκέψη λοιπόν,
έφτασα εδώ,
για έναν πολύ απλό λόγο.
ένας άλλος φίλος είχε ρωτήσει κάποτε,
αν μπορούσαμε να σβήσουμε μνήμες από το μυαλό μας,
να ξεχάσουμε τραγούδια,
με σκοπό όταν τα ξανα-ακούσουμε,
να είναι σαν την "πρώτη φορά",
το blood and thunder ήταν από τα πρώτα που μου έσκασαν.
αυτό το συναίσθημα της μπάτσας που τρως όταν το ακούς,
αυτή η επίθεση που αναμένεται,
ξαφνικά είσαι ο άλλος στο εξώφυλλο του vulgar display,
αλλά όπως αναφέρει και ο Πάμπλο,
επιτρέπεται να πέσεις-επιβάλλεται να σηκωθείς.
και πριν καλά καλά προλάβεις να καταλάβεις τι έχει συμβεί,
γιατί είναι όλα ακόμα θολωμένα στο κεφάλι σου,
έρχεται το i am ahab,
να σβήσει τον ήλιο από τα μάτια σου,
με αυτό το επικό κλείσιμο.
ακολουθούν τα εκπληκτικά seabeast//island,
με το seabeast να ρίχνει κάπως τις ταχύτητες,
αλλά το island να έρχεται και να ισοπεδώνει ότι βρίσκει μπροστά του.
το αρχικό γέμισμα στα τύμπανα του iron tusk είναι πλέον καλτ,
οι κιθάρες είναι μπετό, είναι τοίχος,
τόσο ρυθμικό, όσο χρειάζεται.
ευτυχώς ακόμα έχουν το νεύρο εδώ οι mastodon,
απλά λιτά και απέριττα,
στοχεύουν στην αμεσότητα με τις συνθέσεις,
αν και αχνοφαίνεται η διάθεση που έχουν,
θα φανεί ξεκάθαρα στους επόμενους δίσκους.
το νερό λοιπόν.
τα πρώτα τέσσερα δισκάκια τους
υποτίθεται αντιστοιχούν σε κάθε ένα από τα στοιχεία της φύσης,
φωτιά//γη//αέρας//νερό,
και εδώ μιλάμε για το νερό.
η ιστορία που μας διηγούνται είναι η ιστορία του moby dick,
το πασίγνωστο πλέον μυθιστόρημα του μέλβιλ,
το οποίο πραγματεύεται την ανάγκη ενός ανθρώπου να βρει αυτήν την λευκή φάλαινα,
για να την σκοτώσει,
και βλέπουμε τις συνέπειες αυτής την σκέψης και της λογικής επάνω του.
ίσως η έκφραση "κυνηγάω χίμαιρες" να είναι εξίσου κοντά,
καθώς ψάχνουμε το ανέφικτο,
αναζητάμε κάτι που δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ.
στο δικό μου μυαλό,
όλα αυτά είναι με κάποιο τρόπο κοντά.
σταμάτα να κυνηγάς χίμαιρες λοιπόν,
δεν θα σε βοηθήσει σε κάτι όλο αυτό.
αναλώνομαι στα "γύρω-γύρω" του δίσκου,
πολύ απλά επειδή υπάρχουν.
ηχητικά είναι άψογος,
αλλά δεν έφτανε, τότε, μόνο αυτό,
δημιούργησαν ένα ολόκληρο σύμπαν με αυτήν την κυκλοφορία,
οι ιστορίες, το συναίσθημα, η ατμόσφαιρα.
και το εξώφυλλο.
δεν υπάρχουν λόγια για αυτό το εξώφυλλο.
όσοι έχουν έρθει στο τσαρδί μου,
ξέρουν ότι το έχω σε ένα σημείο καρφωμένο,
πέρα από την καρδιά μου.
το αντιμετωπίζω όλο αυτό σαν τέχνη,
βασικά επειδή είναι,
και κατά δεύτερον επειδή το αντιμετώπισαν και οι ίδιοι έτσι.
μία μάχη που είναι δεδομένο πως θα χαθεί,
μία χίμαιρα που δεν θα βρεθεί,
μία φάλαινα που δεν πρόκειται να πιαστεί.
ένα από τα ομορφότερα βιβλία όλων των εποχών,
με μία ιδέα που έχει εφαρμογή ως και σήμερα,
και με την μάλλον πιο γνωστή εισαγωγική ατάκα που γράφτηκε ποτέ.
ένας από τους πιο ολοκληρωμένους rock/metal δίσκους,
τόσο σημαντικός που άφησε το crack the skye έξω.
καιρό θα έχεις να το ακούσεις, είμαι σίγουρος,
βάλτο να παίξει λίγο, να θυμηθείς τα παλιά.
το κομμάτι μου:
Naked Burn
επειδή
ηχητικά είναι οχετός,
δεν σταματάει πουθενά,
το τελευταίο λεπτό είναι καταστροφικό,
θέλω να γκρεμίσω κάτι,
αυτό το επαναλαμβανόμενο riff με βγάζει εκτός εαυτού.
το είχα συζητήσει και με μία παλιά φίλη κάποτε,
και είχαμε αποδεχτεί ότι είναι το καλύτερο κομμάτι του δίσκου,
δεν μπορώ να το διαγράψω σήμερα αυτό.
μην ψάχνεις το ανέφικτο,
αναζήτησε το εφικτό.
δεν υπάρχει λόγος να είσαι αυτοκαταστροφικός,
αρκεί η καθαρή σκέψη,
για να πας παρακάτω.
είναι το νερό η φύση μας όμως;
there is magic in the water, that attracts all men
μας λένε σε κάποια φάση οι mastodon,
και δεν έχω λόγο να διαφωνήσω, να ξέρετε..
το έχουμε μέσα μας αυτό το στοιχείο,
φαίνεται από τα μάτια μας.
Mastodon:
Troy Sanders
Brent Hinds
Bill Kelliher
Bran Dailor
και εδώ θα μπορούσε να έχει τελειώσει το κείμενο.
κάποιος θα μπορούσε να πει,
πως αυτός είναι ο χειρότερος δίσκος της πρώτης τετράδας των mastodon.
όχι πως είναι κακός,
αλλά είναι ο λιγότερο καλός.
ίσως και να έχει δίκιο.
αλλά.
όταν έκλεψα την ιδέα για το 365 από τον Νικόλα,
η λογική ήταν να περιγράψω τους δίσκους που διαμόρφωσαν την μουσική μου,
αυτούς που έκαναν το μπαμ,
και είπα να βάλω έναν δίσκο από κάθε συγκρότημα.
μετά από πολύ σκέψη λοιπόν,
έφτασα εδώ,
για έναν πολύ απλό λόγο.
ένας άλλος φίλος είχε ρωτήσει κάποτε,
αν μπορούσαμε να σβήσουμε μνήμες από το μυαλό μας,
να ξεχάσουμε τραγούδια,
με σκοπό όταν τα ξανα-ακούσουμε,
να είναι σαν την "πρώτη φορά",
το blood and thunder ήταν από τα πρώτα που μου έσκασαν.
αυτό το συναίσθημα της μπάτσας που τρως όταν το ακούς,
αυτή η επίθεση που αναμένεται,
ξαφνικά είσαι ο άλλος στο εξώφυλλο του vulgar display,
αλλά όπως αναφέρει και ο Πάμπλο,
επιτρέπεται να πέσεις-επιβάλλεται να σηκωθείς.
και πριν καλά καλά προλάβεις να καταλάβεις τι έχει συμβεί,
γιατί είναι όλα ακόμα θολωμένα στο κεφάλι σου,
έρχεται το i am ahab,
να σβήσει τον ήλιο από τα μάτια σου,
με αυτό το επικό κλείσιμο.
ακολουθούν τα εκπληκτικά seabeast//island,
με το seabeast να ρίχνει κάπως τις ταχύτητες,
αλλά το island να έρχεται και να ισοπεδώνει ότι βρίσκει μπροστά του.
το αρχικό γέμισμα στα τύμπανα του iron tusk είναι πλέον καλτ,
οι κιθάρες είναι μπετό, είναι τοίχος,
τόσο ρυθμικό, όσο χρειάζεται.
ευτυχώς ακόμα έχουν το νεύρο εδώ οι mastodon,
απλά λιτά και απέριττα,
στοχεύουν στην αμεσότητα με τις συνθέσεις,
αν και αχνοφαίνεται η διάθεση που έχουν,
θα φανεί ξεκάθαρα στους επόμενους δίσκους.
το νερό λοιπόν.
τα πρώτα τέσσερα δισκάκια τους
υποτίθεται αντιστοιχούν σε κάθε ένα από τα στοιχεία της φύσης,
φωτιά//γη//αέρας//νερό,
και εδώ μιλάμε για το νερό.
η ιστορία που μας διηγούνται είναι η ιστορία του moby dick,
το πασίγνωστο πλέον μυθιστόρημα του μέλβιλ,
το οποίο πραγματεύεται την ανάγκη ενός ανθρώπου να βρει αυτήν την λευκή φάλαινα,
για να την σκοτώσει,
και βλέπουμε τις συνέπειες αυτής την σκέψης και της λογικής επάνω του.
ίσως η έκφραση "κυνηγάω χίμαιρες" να είναι εξίσου κοντά,
καθώς ψάχνουμε το ανέφικτο,
αναζητάμε κάτι που δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ.
στο δικό μου μυαλό,
όλα αυτά είναι με κάποιο τρόπο κοντά.
σταμάτα να κυνηγάς χίμαιρες λοιπόν,
δεν θα σε βοηθήσει σε κάτι όλο αυτό.
αναλώνομαι στα "γύρω-γύρω" του δίσκου,
πολύ απλά επειδή υπάρχουν.
ηχητικά είναι άψογος,
αλλά δεν έφτανε, τότε, μόνο αυτό,
δημιούργησαν ένα ολόκληρο σύμπαν με αυτήν την κυκλοφορία,
οι ιστορίες, το συναίσθημα, η ατμόσφαιρα.
και το εξώφυλλο.
δεν υπάρχουν λόγια για αυτό το εξώφυλλο.
όσοι έχουν έρθει στο τσαρδί μου,
ξέρουν ότι το έχω σε ένα σημείο καρφωμένο,
πέρα από την καρδιά μου.
το αντιμετωπίζω όλο αυτό σαν τέχνη,
βασικά επειδή είναι,
και κατά δεύτερον επειδή το αντιμετώπισαν και οι ίδιοι έτσι.
μία μάχη που είναι δεδομένο πως θα χαθεί,
μία χίμαιρα που δεν θα βρεθεί,
μία φάλαινα που δεν πρόκειται να πιαστεί.
ένα από τα ομορφότερα βιβλία όλων των εποχών,
με μία ιδέα που έχει εφαρμογή ως και σήμερα,
και με την μάλλον πιο γνωστή εισαγωγική ατάκα που γράφτηκε ποτέ.
ένας από τους πιο ολοκληρωμένους rock/metal δίσκους,
τόσο σημαντικός που άφησε το crack the skye έξω.
καιρό θα έχεις να το ακούσεις, είμαι σίγουρος,
βάλτο να παίξει λίγο, να θυμηθείς τα παλιά.
το κομμάτι μου:
Naked Burn
επειδή
ηχητικά είναι οχετός,
δεν σταματάει πουθενά,
το τελευταίο λεπτό είναι καταστροφικό,
θέλω να γκρεμίσω κάτι,
αυτό το επαναλαμβανόμενο riff με βγάζει εκτός εαυτού.
το είχα συζητήσει και με μία παλιά φίλη κάποτε,
και είχαμε αποδεχτεί ότι είναι το καλύτερο κομμάτι του δίσκου,
δεν μπορώ να το διαγράψω σήμερα αυτό.
μην ψάχνεις το ανέφικτο,
αναζήτησε το εφικτό.
δεν υπάρχει λόγος να είσαι αυτοκαταστροφικός,
αρκεί η καθαρή σκέψη,
για να πας παρακάτω.
είναι το νερό η φύση μας όμως;
there is magic in the water, that attracts all men
μας λένε σε κάποια φάση οι mastodon,
και δεν έχω λόγο να διαφωνήσω, να ξέρετε..
το έχουμε μέσα μας αυτό το στοιχείο,
φαίνεται από τα μάτια μας.
Mastodon:
Troy Sanders
Brent Hinds
Bill Kelliher
Bran Dailor
No comments:
Post a Comment