αυτός ο τύπος μου έμαθε την sia.
την γνωστή, ναι.
αυτός που έχει γράψει ό,τι έχει γραφτεί κάτω την ομπρέλα του ονόματος xasthur.
επίσης μου έμαθε και την marissa nadler,
καθώς η συγκεκριμένη τραγούδησε στο portal of sorrow.
ο malefic είναι οι xasthur.
οι xasthur είναι one-man band.
και παίζουν black metal.
αμερικάνικο.
καλό θα ήταν να αναφέρω κάποια βασικά συστατικά εδώ.
ο malefic είναι ένας σχετικά διαταραγμένος άνθρωπος.
asperger μου είχε πει μία παλιά φίλη πως είναι η λέξη που ψάχνω.
την πιστεύω, αφού αυτή είναι η δουλειά της,
αν και την σπουδάζει στα ξένα τα τελευταία χρόνια.
πολύ μου έχεις λείψει στέλα,
και εκείνες οι μέρες με τις συζητήσεις,
τους καφέδες λίγο πριν κοιμηθούμε και το mortal kombat, τα αναπολώ,
να το ξέρεις.
εδώ να τονίσω πως δεν είναι καθόλου cool να έχεις κάποιο σύνδρομο,
όσο cool και αν θέλουν να μας το παρουσιάσουν οι τηλεοπτικές σειρές,
αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να αντιμετωπίζονται πολύ προσεκτικά,
αλλά αυτό είναι μία άλλη συζήτηση.
εκείνες τις μέρες με την ιωάννα,
είχαμε πιάσει ταβάνι,
τα είχαμε πει σχεδόν όλα,
και σε κάποια φάση άρχισα να λέω πράγματα για το black metal,
μάλλον το αγαπημένο μου είδος μουσικής,
όπως κάποιοι θα ξέρετε,
το βρήκε ενδιαφέρον, και προχώρησα στην θέαση κάποιων ντοκιμαντέρ,
για περισσότερες λεπτομέρειες,
για μία πιο ξεκάθαρη κατανόηση αυτού του τόσο ιδιαίτερου ιδιώματος.
πατώντας πάνω στον vikernes (burzum),
η συζήτηση πήγε στον malefic, και στους xasthur.
είναι και αυτός one-man band,
και αυτός παίζει black metal,
αλλά.
υπάρχουν αρκετές διαφορές εδώ.
o malefic δεν έχει δώσει κάποιο δικαίωμα για φασιστικές απόψεις,
ούτε καν κοντά για να είμαι απόλυτα ειλικρινής,
(το έχει αποκυρύξει, καθώς έχει δηλώσει πως δεν χωράνε τέτοιες ιδεολογίες στο black metal)
και η μουσική του, ενώ έχει όλα αυτά τα πρωτόλεια συστατικά μέσα της,
είναι κάπως πιο σύγχρονη, κάπως πιο δουλεμένη.
(δεν το κρίνω σκόπιμο να αναφερθώ στην συμμετοχή του με τους Sunn O))),
ή την δημιουργία των twilight, δεν χωράνε αυτά εδώ.)
είναι αρκετά πιο άρρωστο το έργο του xasthur,
αρκετά πιο εσωστρεφές,
αρκετά πιο άμεσο.
και πετυχαίνει τον σκοπό του από το πρώτο δευτερόλεπτο.
ένα έργο που τόσο μεγαλειώδες,
που ακόμα και ο ίδιος ο δημιουργός του παραδέχεται πως δεν θυμάται πολλά από τότε,
και ίσως να μην θέλει να θυμάται,
καθώς ήταν μία πολύ μαύρη περίοδος στην ζωή του,
όπως αναφέρει ο ίδιος.
και αυτός ο δίσκος καταφέρνει να εκφράσει αυτό ακριβώς.
δεν υπάρχει σωτηρία,
έχει αποδεχτεί το μοιραίο και απλά δίνει την μουσική υπόκρουση,
για όλο αυτό το αποκρουστικό που έρχεται.
let it poison your weak grip on life
loss of all need
hate for love
end of life
will break the chain and cause you to be free
έτσι κλείνει το εξαιρετικό murdered echoes of the mind,
ένα απλό παράδειγμα του τι θα ακούσετε,
αν όντως βάλετε τον δίσκο να παίξει.
τα φωνητικά είναι πιο κάτω και από τις προσδοκίες σας,
οπότε ίσως χρειαστεί να διαβαστούν οι στίχοι,
μην περιμένετε πολλά.
δεν είναι εύκολος δίσκος,
δεν είναι καν εύκολος ο καλλιτέχνης,
αλλά έτσι είναι αυτή η μουσική,
δεν είναι εύκολη,
δεν είναι για όλες τις ώρες,
και σίγουρα δεν είναι για όλους.
η ατμόσφαιρα (ηλέκτρισμένη) αποπνικτική,
οι κιθάρες είναι για σεμινάριο,
και η φωνή του malefic είναι εντελώς θαμμένη,
εκτός από κάποιες στιγμές,
όλες εντέχνως τοποθετημένες στον δίσκο.
θεωρώ αυτήν την στιγμή του xasthur
την μεγαλύτερη που κατάφερε να αποτυπώσει σε δίσκο,
θεωρώ πως πήγε τον ήχο του black metal ένα βήμα μπροστά,
θεωρώ ιδιοφυές να ακούς kansas και sia,
και αυτά να σου δίνουν το έναυσμα να γράψεις μουσική.
και τι μουσική..
for we are a communion of the cataclysmic,
inverting all oceans that shall drown into an eternal twilight
(waves so high, once eclipsing the sun)
a funeral for those damned, is a funeral for the light.
let us gather in the netherwomb
reborn with enough hate to breed tomorrow's doom.
είναι τόσο εύκολο να το κάνεις εικόνα αυτό,
και αυτό είναι σημάδι τέχνης,
αυτό είναι ένα σημάδι μεγαλείου.
έτσι λαμβάνω τον xasthur,
σαν κάτι μεγαλειώδες,
κάτι πέρα από αυτόν,
έναν άνθρωπο που έχει αυτό το ταλέντο να καταφέρνει να περνάει το όραμά του,
μέσα από ήχους, μέσα από μουσική.
η εσωστρέφεια τον νίκησε, μάλλον,
τουλάχιστον το έργο που υπάρχει είναι συγκλονιστικό.
η τέχνη σαν μέσο έκφρασης
αυτός ο δίσκος, ο ορισμός της παραπάνω φράσης.
όταν βρέχει, να το ακούς.
το τραγούδι μου:
Cursed Revelations
επειδή
μπαίνει σαν να μην υπάρχει αύριο,
δεν ξεχωρίζεις τις κραυγές από την κιθάρα,
και ο όλος ήχος θυμίζει burzum από την filosofem περίοδο,
το είπαμε,
αυτόν άκουσε, και λόγω αυτού δημιούργησε τους xasthur.
κλειστοφοβικό,
επιθετικό και ατμοσφαιρικό,
όπως κάθε δευτερόλεπτο εδώ μέσα.
ένας από τους μεγαλύτερους δίσκους του third wave of black metal,
ίσως και ο σημαντικότερος,
αν ρωτάτε τον γράφοντα.
μελετήστε τον.
No comments:
Post a Comment