59. red sparowes - at the soundless dawn [2005]

βάλτο να παίξει,

τώρα που βγήκε ο ήλιος ταιριάζει.

ταιριάζει και χωρίς τον ήλιο βέβαια,

αλλά είναι ανοιξιάτικος δίσκος,

θέλει λίγο αυτό το ταξίδι με τα χρώματα που θα βλέπουν τα μάτια σου.

δεν έχει στίχους εδώ,

αντιθέτως έχει ένα αρκετά μεγάλο τίτλο,

ίσως αυτός να περιγράφει καλύτερα το κομμάτι, 

ίσως και όχι.

ο ορισμός του post rock κυρία μου,

τότε που όλα ήταν λίγο πιο αθώα,

λίγο πιο φοιτητικά,

λίγο που ψάχναμε τα δισκάδικα,

αυτός ήταν δίσκος που έδινες 20 ευρώ και δεν τα έκλαιγες,

αντιθέτως παρακαλούσες να τον πετύχεις πουθενά,

μπας και τον προλάβεις από τον προηγούμενο-επόμενο ψαγμένο της πόλης.

αυτοί οι δίσκοι, 

και μία κοπέλα,

ήταν και ο λόγος που έμαθα τα public,

καθώς στα public έχει ότι θα έπρεπε να έχει ένα δισκάδικο,

από κλασικά μέχρι τέζα ψαγμένα, και απορώ πως δεν ψωνίζεις από εκεί,

έτσι με είχε πει.

τότε μαθαίναμε τους mastodon, τους isis,

τους neurosis ως ένα βαθμό, 

καταλαβαίναμε γιατί οι cult of luna είναι τόσο μεγάλοι,

και κάτι κυκλοφορίες σαν και αυτή,

μας έκαναν λίγο πιο περήφανους για την μουσική που ακούμε.

οι red sparowes πήραν το όνομά τους 

από ένα ποίημα του eliot, το πρελούδιο,

στο οποίο παρομοιάζονται τα σπουργίτια (sparowes ντε),

με την ανθρωπότητα που χρησιμοποιεί την φύση.

and the light crept up between the shutters,

and you heard the sparowes in the gutters

Prelude - T.S. Eliot

επίσης, ήταν η πρώτη μπάντα,

μετά τους converge,

που με έκαναν να παραγγείλω (δύο αν θυμάμαι καλά) μπλουζάκια.

υπερατλαντικά.

αν (πόσο) λίγο με ξέρεις, 

καταλαβαίνεις για τι αγάπη μιλάμε.

λίγο ambient,

τέζα μελωδία,

αυτός ο δίσκος πραγματικά δεν χρειάζεται λόγια,

θα τα βρεις εσύ,

και κάθε φορά θα είναι διαφορετικά,

κάθε φορά θα είναι και πιο ταιριαστά.

το ζήτημα είναι να καταφέρεις να αδειάσεις το μυαλό σου,

να το κρατήσεις ανοιχτό,

εκείνη την στιγμή που θα είσαι στο μπαλκόνι,

που θα λάμπουν τα μάτια σου,

τότε θα δεις πόσο ουσιαστικός μπορεί να είναι ο ήχος,

και θα αφήσεις όλα αυτά που σε βαραίνουν πίσω σου,

θα καταλάβεις τι έχει πραγματικά σημασία.

είναι ο δίσκος που με φέρνει στα ίσα μου,

εκεί που πηγαίνω όταν θέλω να το φέρω ξανά στο μηδέν,

μη με ρωτάς γιατί χρειάστηκε αυτό,

δεν έχει σημασία,

σημασία έχει η ισορροπία που μου προσφέρει,

και μάλλον αυτό χρειάζομαι τώρα.

δεν γυρίζω πίσω όταν ακούω έναν τέτοιο δίσκο,

απλά φέρνω το πίσω εμπρός,

φέρνω το παρελθόν μου στο παρόν μου,

σαν να μη με νοιάζει το μέλλον,

είναι το μόνο που δεν γνωρίζουμε άλλωστε,

όλα τα υπόλοιπα τα ζήσαμε στο παρελθόν,

τα βιώνουμε στο παρόν.

η ζωή είναι μικρή όμως, για να είναι θλιβερή-

η ζωή είναι μεγάλη, μην την κάνεις καρναβάλι,

όπως πολύ εύστοχα είχε πει η κόρη του καρρά στο τσίρκο.

(αν θυμάμαι καλά, δεν θα το ψάξω τώρα)

η θεματική του δίσκου είναι ξεκάθαρη,

μιλάει για την καταστροφή του ανθρώπινου είδους,

και όλων των πραγμάτων που έφερε η ανθρωπότητα στην γη,

από τα τσιμέντα μέχρι τους πολέμους.

ταιριαστό θέμα των ημερών επίσης, 

θα έλεγε κάποιος..

ακόμα μου έρχεται αυτό το ρίγος,

όταν ακούω το μπάσιμο στο πρώτο τραγούδι,

ακριβώς μετά το intro του,

σαν να το ακούω πρώτη φορά,

σαν να μην θυμάμαι τι θα έρθει,

και να εντυπωσιάζομαι κάθε φορά-σαν πρώτη φορά.

δεν ξέρω αν το κάνω αυτό επειδή το ξέχασα,

δεν νομίζω να το ξέχασα βέβαια,

αλλά μάλλον είναι ένας υποσυνείδητος τρόπος να μπορώ να το ερωτεύομαι κάθε φορά,

σαν να το αφήνω να με κάνει ζημιά κάθε φορά,

σαν να έχω αποδεχτεί την δυναμική του,

και να προσπαθώ να πάω με το ρεύμα.

να το ακούσεις, αν δεν το έχεις κάνει ήδη,

να το ξανακούσεις, αν το είχες ακούσει παλαιότερα,

και να μου χαμογελάσεις και ας μην το μάθω ποτέ,

αν το είχαμε ακούσει παρέα.

εμπρός λοιπόν,

για νέες ήττες,

για νέες συντριβές.

πάμε.

το τραγούδι μου:

The Sixth Extinction.. (το τελευταίο, ναι)

επειδή

είναι το πιο ολοκληρωμένο τραγούδι,

αν και τα σπουργίτια που ακούγονται στο τέλος του πρώτου κομματιού είναι ονειρικά,

το κενό και ο χαμός που έρχεται στο καπάκι ενώ κλείνει ο δίσκος,

είναι κάπως πιο επικό, πιο ιδανικό θα έλεγα.

ολόκληρος ο δίσκος είναι ένα ταξίδι,

οι τίτλοι είναι μόνο το όχημα για να νιώσεις το έργο,

όλα είναι εξαιρετικά φτιαγμένα-και παιγμένα,

απλά εδώ είναι το λίκνο του πολιτισμού μας,

εδώ καταλαβαίνεις τι είχαν στο μυαλό τους.

post rock το λένε νομίζω,

αλλά μην κολλάς σε ταμπέλες,

αν σου αρέσει η μελωδία στις (τρεις) κιθάρες,

απορώ πως δεν γνωρίζεις αυτήν την μπάντα.

θα σου αρέσει, πίστεψέ με.

και τι ωραίο εξώφυλλο..

πολύ urban, ε;;

(καλή ακρ)όαση.

Red Sparowes:

Josh Graham

Jeff Caxide

Greg Burns

Dana Berkowitz

Bryant Clifford Meyer