[slowly we walk to the end of our dreams]
αν υπήρχε η δυνατότητα να δεις το βλέμμα μου,
θα καταλάβαινες αυτά που θα γράψω.
δεν ξέρω αν θα καταλάβεις,
αλλά θα το προσπαθήσω, να ξέρεις.
τον είχα μάθει σχετικά γρήγορα τον δίσκο,
δεν την είχα χάσει την κυκλοφορία,
και η τύχη τα έφερε να τον νιώσω σχεδόν άμεσα.
ήταν δύσκολο καλοκαίρι εκείνο,
και ήταν που όλα είχαν έρθει αργά,
τόσο σχετικό πράγμα ο χρόνος ρε,
κούμπωσε όπως έπρεπε.
οργή.
παραγωγή μπετό,
και αυτή η αρχική καύλα,
αυτή η δυναμική του ντεμπούτου.
τρία παιδάκια από την γαλλία είχαν στιγματίσει μία μνήμη μου,
μία στιγμή μου, όχι μία εικόνα,
αλλά μία επαναλαμβανόμενη στιγμή,
που έμελλε να παίξει σημαντικό ρόλο στις εξελίξεις.
hardcore θα το έλεγες, μάλλον,
αν οι converge έβγαζαν πρώτο δίσκο το 2012,
κάπως έτσι θα ακούγονταν.
όχι πως έχουν νόημα οι κατηγοριοποιήσεις,
όχι απλά γενικά, αλλά ειδικά εδώ,
το αναφέρω παρόλα αυτά,
για να ξέρεις τι να περιμένεις, να γνωρίζεις.
σαν πρώτο (κοινό) χαρακτηριστικό,
δεν θα έλεγα τον ήχο,
ή την φωνή,
αλλά την σημασία στον στίχο,
είναι δίσκος που θα σε κάνει να πάρεις το χαρτάκι,
να δεις τι λέει, και γιατί ακούγεται τόσο ευάλωτος,
τόσο απότομος, τόσο απόλυτος.
το βρήκα, ναι ναι.
έχουν αυτήν την ίδια έλλειψη ελπίδας,
αν μπορώ να το πω αυτό,
έχουν την ίδια αίσθηση πως δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι,
δεν δημιουργήθηκε αυτό το τραγούδι για να φτιάξει μία κατάσταση,
φτιάχτηκε απλά για να την αναφέρει,
να την εξιστορήσει,
έτσι ώστε να μην ξεχαστεί,
να μείνει κάπου χαραγμένη,
πέρα από το δικό μας μέσα,
κάτι σαν τατουάζ από κάτι σημαντικό,
που κατάντησε ασήμαντο,
η τελευταία φλόγα πριν σβήσει το κερί.
έτσι και αυτή η ιστορία,
σαν να είναι τα τελευταία λόγια,
λίγο πριν την παραίτηση,
λίγο πριν την αποδοχή.
δεν είναι απλά ένα καλό κομμάτι,
είναι ένας εκπληκτικός δίσκος,
όχι με radio-friendly μουσική,
ούτε καν με hardcore-friendly,
είναι δίσκος,
είναι μία ιστορία για εμάς που αγαπήσαμε,
και σε κάποια φάση πέσαμε.
προφανώς και σηκωθήκαμε,
αλλά αυτό είναι μία άλλη συζήτηση,
αυτό είναι μία άλλη ιστορία,
σίγουρα όχι blog-friendly.
35 λεπτά αναδιοργάνωσης,
35 λεπτά μηδενισμού και σκέψης.
δεν μετανιώνω, να ξέρεις.
ίσως να έπρεπε,
αλλά δεν το κάνω.
όλα δικά μας,
και οι χαρές και οι λύπες,
τα χαμόγελα και οι πληγές.
όλα δικά μου.
το κομμάτι μου:
Pilori
επειδή
είναι τέχνη.
δες το βίντεο, σε παρακαλώ,
αντικατοπτρίζει υπέροχα όλο αυτό,
το δείχνει στο μεγαλείο του,
στα χρώματά του,
στα πλάνα του,
στα μπλουζάκια που φοράνε,
εκεί που δεν το περιμένεις.
δυόμιση λεπτά κρατάει,
και είναι μία ολόκληρη ιστορία,
με μία τόσο απλή και εύκολη περιγραφικότητα,
που γίνεται εικόνα, δική σου,
χωρίς πολλά έξτρα,
χωρίς εισαγωγές και αρώματα,
αυτά προσπαθούμε να τα ξεχάσουμε, το είπαμε.
and in the back of my head
i'm killing all the judges like you.
δεν ρωτάς τι εννοεί,
ξέρεις.
το θυμάσαι, το έχεις ζήσει, έχεις εικόνα.
and for one time in your life
you owe me an explanation.
why are you putting me down,
when you had tons of better solutions:
a rope
a razor
a gun
a cancer
the poison
the fire
the fall.
one more conversation
one more wound
one more war.
δεν είναι εικόνα πλέον,
είναι η αλήθεια.
γιαυτό με είχε πιάσει από τον λαιμό,
και δεν ξέρω πότε θα με αφήσει,
ακόμα με κρατάει,
όποτε νιώθω, είναι πάντα εκεί,
είναι το ντεπόν μου,
η παρακεταμόλη που μου δίνει τον απαραίτητο αέρα,
αυτό που με κρατάει στα πόδια μου για να συνεχίσω.
επειδή,
πάντα θα βρίσκουμε λόγους να σταματήσουμε,
αλλά δεν είμαστε μόνοι,
εμένα αυτό μου περνάει,
ίσως και γιαυτό να αγαπώ την μουσική.
επειδή στο φινάλε,
μοιραζόμαστε ιστορίες,
με σκοπό να ζήσουμε και άλλες.
για νέες ήττες, για νέες συντριβές.
(we were born silent and ignorant,
and the constancy of our faith would never fail.
we are victims and guilty in the same way.)
Birds In Row
A. Sauve
A. Biguet
A. Douches
αν υπήρχε η δυνατότητα να δεις το βλέμμα μου,
θα καταλάβαινες αυτά που θα γράψω.
δεν ξέρω αν θα καταλάβεις,
αλλά θα το προσπαθήσω, να ξέρεις.
τον είχα μάθει σχετικά γρήγορα τον δίσκο,
δεν την είχα χάσει την κυκλοφορία,
και η τύχη τα έφερε να τον νιώσω σχεδόν άμεσα.
ήταν δύσκολο καλοκαίρι εκείνο,
και ήταν που όλα είχαν έρθει αργά,
τόσο σχετικό πράγμα ο χρόνος ρε,
κούμπωσε όπως έπρεπε.
οργή.
παραγωγή μπετό,
και αυτή η αρχική καύλα,
αυτή η δυναμική του ντεμπούτου.
τρία παιδάκια από την γαλλία είχαν στιγματίσει μία μνήμη μου,
μία στιγμή μου, όχι μία εικόνα,
αλλά μία επαναλαμβανόμενη στιγμή,
που έμελλε να παίξει σημαντικό ρόλο στις εξελίξεις.
hardcore θα το έλεγες, μάλλον,
αν οι converge έβγαζαν πρώτο δίσκο το 2012,
κάπως έτσι θα ακούγονταν.
όχι πως έχουν νόημα οι κατηγοριοποιήσεις,
όχι απλά γενικά, αλλά ειδικά εδώ,
το αναφέρω παρόλα αυτά,
για να ξέρεις τι να περιμένεις, να γνωρίζεις.
σαν πρώτο (κοινό) χαρακτηριστικό,
δεν θα έλεγα τον ήχο,
ή την φωνή,
αλλά την σημασία στον στίχο,
είναι δίσκος που θα σε κάνει να πάρεις το χαρτάκι,
να δεις τι λέει, και γιατί ακούγεται τόσο ευάλωτος,
τόσο απότομος, τόσο απόλυτος.
το βρήκα, ναι ναι.
έχουν αυτήν την ίδια έλλειψη ελπίδας,
αν μπορώ να το πω αυτό,
έχουν την ίδια αίσθηση πως δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι,
δεν δημιουργήθηκε αυτό το τραγούδι για να φτιάξει μία κατάσταση,
φτιάχτηκε απλά για να την αναφέρει,
να την εξιστορήσει,
έτσι ώστε να μην ξεχαστεί,
να μείνει κάπου χαραγμένη,
πέρα από το δικό μας μέσα,
κάτι σαν τατουάζ από κάτι σημαντικό,
που κατάντησε ασήμαντο,
η τελευταία φλόγα πριν σβήσει το κερί.
έτσι και αυτή η ιστορία,
σαν να είναι τα τελευταία λόγια,
λίγο πριν την παραίτηση,
λίγο πριν την αποδοχή.
δεν είναι απλά ένα καλό κομμάτι,
είναι ένας εκπληκτικός δίσκος,
όχι με radio-friendly μουσική,
ούτε καν με hardcore-friendly,
είναι δίσκος,
είναι μία ιστορία για εμάς που αγαπήσαμε,
και σε κάποια φάση πέσαμε.
προφανώς και σηκωθήκαμε,
αλλά αυτό είναι μία άλλη συζήτηση,
αυτό είναι μία άλλη ιστορία,
σίγουρα όχι blog-friendly.
35 λεπτά αναδιοργάνωσης,
35 λεπτά μηδενισμού και σκέψης.
δεν μετανιώνω, να ξέρεις.
ίσως να έπρεπε,
αλλά δεν το κάνω.
όλα δικά μας,
και οι χαρές και οι λύπες,
τα χαμόγελα και οι πληγές.
όλα δικά μου.
το κομμάτι μου:
Pilori
επειδή
είναι τέχνη.
δες το βίντεο, σε παρακαλώ,
αντικατοπτρίζει υπέροχα όλο αυτό,
το δείχνει στο μεγαλείο του,
στα χρώματά του,
στα πλάνα του,
στα μπλουζάκια που φοράνε,
εκεί που δεν το περιμένεις.
δυόμιση λεπτά κρατάει,
και είναι μία ολόκληρη ιστορία,
με μία τόσο απλή και εύκολη περιγραφικότητα,
που γίνεται εικόνα, δική σου,
χωρίς πολλά έξτρα,
χωρίς εισαγωγές και αρώματα,
αυτά προσπαθούμε να τα ξεχάσουμε, το είπαμε.
and in the back of my head
i'm killing all the judges like you.
δεν ρωτάς τι εννοεί,
ξέρεις.
το θυμάσαι, το έχεις ζήσει, έχεις εικόνα.
and for one time in your life
you owe me an explanation.
why are you putting me down,
when you had tons of better solutions:
a rope
a razor
a gun
a cancer
the poison
the fire
the fall.
one more conversation
one more wound
one more war.
δεν είναι εικόνα πλέον,
είναι η αλήθεια.
γιαυτό με είχε πιάσει από τον λαιμό,
και δεν ξέρω πότε θα με αφήσει,
ακόμα με κρατάει,
όποτε νιώθω, είναι πάντα εκεί,
είναι το ντεπόν μου,
η παρακεταμόλη που μου δίνει τον απαραίτητο αέρα,
αυτό που με κρατάει στα πόδια μου για να συνεχίσω.
επειδή,
πάντα θα βρίσκουμε λόγους να σταματήσουμε,
αλλά δεν είμαστε μόνοι,
εμένα αυτό μου περνάει,
ίσως και γιαυτό να αγαπώ την μουσική.
επειδή στο φινάλε,
μοιραζόμαστε ιστορίες,
με σκοπό να ζήσουμε και άλλες.
για νέες ήττες, για νέες συντριβές.
(we were born silent and ignorant,
and the constancy of our faith would never fail.
we are victims and guilty in the same way.)
Birds In Row
A. Sauve
A. Biguet
A. Douches
No comments:
Post a Comment