όχι δεν θα είναι το dirt εδώ,
και να σας πω, δεν δυσκολεύτηκα και ιδιαίτερα για αυτό.
η μουσική δεν είναι βαθμολογίες,
οκ κάποιες ελάχιστες στιγμές ίσως και να είναι,
αλλά πάνω από όλα είναι συναίσθημα.
μνήμες και αυτό το χάσιμο που σου έρχεται όταν σκάει το κομμάτι σου.
ήταν "άλλοι" alice in chains στα 90's;
ίσως και να ήταν.
έλειπε κάτι από αυτούς, πέρα από τον layne,
το 2009 στην κυκλοφορία του δίσκου;
θα έλεγα όχι,
και εδώ θα το πω-και ας με πάρει παραμάζωμα.
δεν τρελαίνομαι ιδιαίτερα με την φωνή του layne.
την βρίσκω κάπως τσιριχτή,
αν μου επιτραπεί η έκφραση,
δεν έστεκε μόνη της, χωρίς την φωνή του cantrell,
εκεί είχε το περισσότερο νόημα για μένα.
δεν θα την χαρακτήριζα αρνητική,
και πιστέψτε με αν την έβρισκα θα το έλεγα,
αλλά δεν είναι στο στυλάκι μου, ας το θέσω έτσι.
οι τελευταίοι του είδους τους,
που ακόμα στέκονται όρθιοι όπως δηλώνουν και οι ίδιοι,
εδώ βρήκαν την χρυσή τομή για τα δικά μου γούστα,
καλύτερη παραγωγή,
εκπληκτικές συνθέσεις ξανά,
χωρίς να χάνουν τίποτα από το dna τους,
πάλι ένιωθες ότι είναι AiC αυτό που ακούς,
δεν χρειαζόταν να ακούσεις τον δίσκο,
ή να στο πει κάποιος,
ξέρεις τι είναι-δεν ρωτάς.
εδώ ένα extra credit στον τεράστιο jerry cantrell,
για την προσθήκη του DuVall,
αφού τον έβαλε σε μία θέση αρκετά δύσκολη,
παρόλα αυτά ανταποκρίθηκε,
δεν προσπάθησε να αντικαταστήσει κάποιον όπως φάνηκε,
και στο φινάλε η οικογένεια του staley ήταν θετική με το όλο εγχείρημα.
ο θρύλος λέει πως στην ουσία τραγούδησε (live) το rooster με τους AiC,
από σπόντα, καθώς η τραγουδιάρα των heart είχε αργήσει να πάει στην σκηνή,
οπότε το κομμάτι ξεκίνησε με αυτόν.
αυτές οι συμπτώσεις πόσο όμορφες είναι, πείτε μου πόσο..
θα ξεκινήσω ανάποδα εδώ,
καθώς το ομώνυμο τραγούδι είναι τέζα κόντρα στο στυλ τους,
απολύτως δικαιολογημένο παρόλα αυτά.
με την θεότητα που ακούει (pun intended?) στο όνομα elton john στο πιάνο,
και τους AiC να είναι κλεισμένοι στο studio, χωρίς τον DuVall όμως
και να γράφουν ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια της μπάντας.
μία ακόμα αξιοσημείωτη στιγμή του δίσκου
είναι το εξαιρετικό lesson learned,
στο νήμα έχασε την αγαπημένη μου στιγμή του,
καθώς έχω και εδώ ιστορία μαζί του,
ξεπερασμένη θα έλεγα, αλλά δυνατή, την θυμάμαι ακόμα.
εκείνη η αλλαγή στο
in your darkest hour you strike gold,
εκεί με αφήνει όρθιο,
να παγώνω και να χάνω την εξέλιξη του τραγουδιού,
και να μην καταλαβαίνω πως έφτασε πάλι στο τέλος του,
πάλι να πρέπει να πατήσω το κουμπί για να ξαναπαίξει.
δεν συμβαίνει συχνά αυτό,
πρέπει να ομολογήσω τώρα που το σκέφτομαι,
αλλά είναι μία ένδειξη για το πόσο με γυρνάει πίσω,
πόση δύναμη έχει επάνω μου αυτή η στιγμή του,
που με αναγκάζει να πάω πίσω.
στο acid buble μάλλον μας κάνουν πλάκα,
αφού τέτοιο νεύρο δεν έχουν metal συγκροτήματα,
τέτοιο ρυθμικό πέρασμα δεν γίνεται να σε αφήσει ασυγκίνητο,
κουνάς το κεφάλι στον ρυθμό από reflex.
απίστευτο χτίσιμο,
μέχρι που φτάνει εκεί στο σημείο-ξέρεις που λέω,
να πούμε την χαρακτηριστική λέξη.
μπετό.
στο επικό a looking in view πάνε και έρχονται,
αλλά το νόημα θα έλεγα είναι πως είναι πολύ εύκολο να μένεις αρνητικός,
είναι πιο εύκολο να κλείνεσαι και να αποφεύγεις ανθρώπους,
πράγματα και καταστάσεις.
επιπλέον, 7 λεπτά δεν είναι εύκολος χρόνος για ένα κομμάτι,
ειδικά στις μέρες μας.
βέβαια, γενικότερα δεν φοβούνται να απλώσουν τις συνθέσεις τους,
έχουν εμπιστοσύνη στις ικανότητές τους στο ότι δεν θα κουράσουν,
και το πετυχαίνουν.
η μπάντα ήταν/είναι σε μεγάλη φόρμα,
και δεν είναι μόνο το παρελθόν τους
που επιβεβαιώνει όλο αυτό το κτήνος που έχουν δημιουργήσει,
αλλά και η μετέπειτα πορεία τους.
ελάχιστα συγκροτήματα μπορείς να συγκρίνεις μαζί τους,
ειδικά όσον αφορά την συνέπεια.
τους είχα πετύχει το 2011, αν θυμάμαι καλά,
στην περιοδεία αυτού του δίσκου ήταν, αν θυμάμαι καλά(δις),
δεν πρόκειται να το ψάξω τώρα,
αλλά δεν μου έφτασε.
τους προτιμώ χωρίς τα ντράγκια,
και πόσο περίεργο ακούγεται αυτό..
το κομμάτι μου:
Check My Brain
επειδή
είναι πολλά, δεν είναι ένα.
για αρχή, δεν είναι το καλύτερο κομμάτι του δίσκου,
αλλά μικρή σημασία έχει αυτό.
αν ρωτήσετε τον Δημήτρη, θα συμφωνήσει νομίζω.
έχω πολλά που θυμάμαι/θυμόμαστε,
απλά 2-3 είναι κάπως πιο ξεχωριστά,
και αυτό που λέτε το αγαπούσαμε αρκετά.
τότε που πηγαίναμε σε εκείνο το stones,
και τσουγκρούσαμε τις μπύρες σαν παρέα,
και περιμέναμε μπας και βάλω κανά κομμάτι για την παρέα,
τότε ήταν και αυτό.
το αγαπούσαμε,
αλλά αγαπούσαμε και το californication.
και που λέτε,
ξεκίνησε η καινούρια σεζόν,
exile on main st. ο τίτλος του πρώτου επεισοδίου (κυλιόμενοι λίθοι σε λέω),
και ξεκινάει η σεζόν, το επεισόδιο,
και παίζει το check my brain.
ξαφνικά το κομμάτι λαμβάνει άλλη υπόσταση,
με τον hank να βγαίνει από την φυλακή,
να του δίνουν αλκοόλ και τσιγάρο,
και να παίζει αυτό από πίσω.
σε επεισόδιο που έχει τίτλο τον αγαπημένο μου δίσκο των stones.
δεν χρειάζονται και άλλα,
αυτό το τραγούδι με τα μισά από αυτά θα ήταν εδώ,
τα υπόλοιπα απλά το στέλνουν σε άλλη διάσταση,
έχοντας ξεπεράσει την όποια δυναμική έχει σαν μουσική.
καμιά φορά συμβαίνει και αυτό,
να έχεις ένα πολύ καλό τραγούδι στο νου σου,
και να γίνεται κάτι, το οποίο ανεβάζει ακόμα περισσότερο το κομμάτι.
ο ορισμός του, εδώ.
βάλτο ρε μήτσο να παίξει σήμερα, έτσι για το γαμώτο.
Alice In Chains:
Jerry Cantrell
William DuVall
Mike Inez
Sean Kinney
No comments:
Post a Comment