43. ελευθερία αρβανιτάκη - μένω εκτός [1991]

υπάρχουν πολλοί τρόποι για να εξαφανιστείς.

χιλιάδες.

η μουσική είναι ο κοντινότερος,

στον δικό μου κόσμο.

η ελευθερία μένει εκτός,

με έναν δικό της τρόπο, 

αρκετά χαρακτηριστικό,

μέσα από έναν δίσκο που έχουμε ακούσει όλοι,

είτε ακούμε την ανάλογη μουσική, είτε όχι.

αυτός ο δίσκος είναι έξω από σύνορα,

δεν χωράνε οπαδικά εδώ.

δεν είναι generic η κατάσταση,

απλά είναι τόσο μεγάλος ο δίσκος,

που δεν αφήνει περιθώρια για να τον ταξινομήσεις κάπου,

μου τον έχουν ζητήσει άνθρωποι που δεν ξέρουν ελληνικά.

είναι στιγμές που αισθάνεσαι μία-κάποια περηφάνια,

για αυτά που πρέσβευε η ελληνική μουσική,

για τα έργα της, ειδικά στα 90's.

κάποιος θα μπορούσε να πει 

πως τα κορμιά και τα μαχαίρια είναι καλύτερος δίσκος,

εγώ είμαι εδώ όμως.

όταν είχα πάει φαντάρος, μέσα στον όλο χαμό, ήμουν και τυχερός,

και τους τελευταίους δύο μήνες ήμουν αρκετά πίσω, σπίτι, με άδεια.

καλοκαίρι ήταν,

και έλειπαν όλοι συνήθως, 

ειδικά τα σαββατοκύριακα,

διακοπές, και όλα τα συναφή.

εκείνη την περίοδο της ζωής μου,

άκουσα πολύ μουσική,

είχα πολύ ώρα διαθέσιμη μάλλον, αν θυμάμαι καλά.

και άκουσα πολύ tool, πολύ nasum,

πολύ meshuggah (μόλις είχε βγει το obzen-τι δισκάρα),

και πολύ αρβανιτάκη.

πέρα από τις μνήμες του ερωτικού, 

που έπαιζε συνεχώς τον δίσκο,

υπήρξε και μία μετέπειτα σύνδεση,

εκείνα τα ξημερώματα, 

που έλεγα να κοιμηθώ,

αλλά δεν με έπιανε ο ύπνος, 

και καθόμουν στον υπολογιστή του κωστή,

και άκουγα με μία περίεργη μανία τραγούδια της.

έχει κάτι εξωγήινο η ελευθερία,

κάτι που με φέρνει κοντά της, αφού μιλάμε την ίδια γλώσσα,

αλλά ταυτόχρονα δεν το έχω ακούσει ξανά,

δεν έχω ακούσει την φωνή της αλλού,

δεν την έχει συνηθίσει το αυτί μου.

το ομώνυμο τραγούδι είναι προσκύνημα,

γενικότερα η λίνα νικολακοπούλου έχει γράψει τρομερά πράγματα εδώ,

μας θυμίζει κάποιες αξίες που εν έτη 2019 πολλοί έχουμε ξεχάσει,

χαμένες πατρίδες λέει, 

ας μην ξεχνάμε όμως 

πως έχουν βιώσει και άλλοι λαοί αυτά που έχουμε βιώσει και εμείς,

κάποιοι τα ζούνε ακόμη και σήμερα.

(ο πρώτος που θα μου βρει την παλαιστίνη στον χάρτη κερδίζει γύρα σφηνάκια)

το υπέροχο-παραδοσιακό καθρεφτίζω το νου,

με στίχους ικανούς να γράψεις κείμενο 500 λέξεων,

που έχει τον πιο metal στίχο σε ελληνικό τραγούδι:

αν είχε ο πόνος αίμα,

θα κοκκίνιζε βουνά

το δυνατά (homecoming) ανήκει στην σφαίρα του φανταστικού πλέον,

ειδικά η ζωντανή έκδοση με τον tuncboyaciyan,

είναι από τα πράγματα που θα βάλω να ακούσει ένας ξένος,

όταν θα με ζητήσει ένα ελληνικό κομμάτι.

και ας μην είναι.. ελληνικό,

είναι ό,τι κοντινότερο έχει ακούσει ο μέσος έλληνας σε world music.

μην του το πείτε όμως, καλύτερα ας μην το ξέρει.

από τις ποιοτικότερες ελληνικές δισκογραφίες,

με αδιανόητες συνεργασίες,

ο εκπληκτικός σέρκος στο κλαρίνο, 

live με τον ζερβουδάκη, τον αχαλινωτόπουλο,

οι μήνες με τον παπαδημητρίου,

δίσκος με τον ξυδάκη,

η γενικότερη συνεργασία με τον dinkjian,

κομμάτια με τον μιτζέλο, 

κομμάτι με τον dulce pontes στην εκπομπή,

τον χατζηγιάννη στο όλα στο φως ,

οκ θα ηρεμήσω.

υπάρχουν λόγοι να είσαι αρνητικός στην (μουσική) ζωή σου,

και να μην βλέπεις θετικά την τωρινή κατάσταση,

υπάρχουμε και εμείς οι.. βασιλειάδες της θετικής ενέργειας (βέβαια βέβαια).

υπάρχουν πράγματα να σε κάνουν να χαμογελάσεις,

αρκεί να χαμογελάς στον σωστό άνθρωπο.

έχει και αυτό την σημασία του..

το κομμάτι μου:

Με Το Ίδιο Μακό

επειδή

είναι όνειρο,

είναι λόγια από τις πράξεις σου.

είναι μία κατάσταση που όλοι, λίγο ή πολύ, έχουμε βιώσει,

δεσμός με σκορπιό.

έχει μία περίεργη ενέργεια,

μία υποβόσκουσα ένταση, 

που δεν την περιμένεις από τέτοια τραγούδια.

νεύρο, μέσα στην ηρεμία του.

σαν να είσαι στο μάτι της καταιγίδας, του τυφώνα,

εκεί που λένε πως υπάρχει η απόλυτη ηρεμία.

λένε, δεν ξέρω εγώ από τέτοια,

ούτε μπορώ να νιώσω τι εννοεί με το ίδιο μακό.

δεν καταλαβαίνω τι εννοεί,

παίρνω απόσταση από αυτά τα τραγούδια.

επιβεβαιώνω παρόλα αυτά.

σου φυλάω μουσικές,

στο ταξίδι να καις,

μες στον χρόνο.

(θα το γράψω το δισκάκι, οκ)