*anger is a gift*
πρέπει να ήμουν τέλη γυμνασίου, αρχές λυκείου,
όταν βγήκε το matrix.
είχε διαλύσει τον κόσμο μου η ταινία τότε,
για τους ευνόητους λόγους,
και η βέσπα είχε πάρει το soundtrack,
πάντα της αρέσαν, όσο θυμάμαι δλδ.
και είχε το wake up εκεί πέρα.
και πολλά άλλα,
αλλά είχε και αυτό.
είναι αυτά που ακούς μία φορά,
και δεν σου φτάνει, θέλεις και άλλο, δεν φτάνει ούτε αυτό όμως.
σε κάποια φάση λοιπόν,
έβλεπα το χαρτάκι,
και είδα την ημερομηνία, και έπαθα πλάκα.
1992 έλεγε ότι βγήκε το κομμάτι,
ρε είναι παλιό αυτό είπα.
και μετά ήρθε το χάος,
ολόκληρη δισκογραφία στα χέρια μου, υποτίθεται,
αφού δεν τα έβρισκες εύκολα τότε αυτά,
ας είναι καλά τα πανεπιστήμια..
είχα μία κάποια επαφή με πολιτικοποιημένο τραγούδι,
κυρίως ελληνικό λόγω οικογένειας,
αλλά αυτό δεν το είχα ξαναζήσει.
αυτό ήταν δικό μου, ήταν δικό μας,
ήταν στα μέτρα μου,
είχε νεύρο, είχε δύναμη,
ήταν μάλλον η αρχή ενός αρκετά μεγάλου ταξιδιού,
που ελπίζω να μην έχει τέλος.
θυμάμαι ακόμα και σήμερα τις μέρες πριν το live στην αθήνα,
που δεν είχα καταφέρει να πάω,
όπου ο παναγιωτόπουλος έβαζε κάθε μέρα στο jammin ένα κομμάτι τους,
ειδικά εκείνα από το live στο μεξικό,
αν θυμάμαι καλά, δεν θα κάτσω να ψάξω,
τα έγραφα σε βιντεοκασέτες,
και τα είχα λιώσει, αυτό το θυμάμαι ξεκάθαρα.
έτσι πρέπει να είναι η μουσική (μας),
γεμάτη ιδέες, εξέλιξη,
και καμένες σημαίες.
σε όλα τσεκ.
όλος ο δίσκος, και όχι μόνο βέβαια,
είναι σαν motivational speech,
we don't need the key-we'll break in
anger is a gift κτλ κτλ
μας φέρνουν πολύ κοντά στην πραγματικότητα,
αρχίζουμε από ουτοπίες,
από ιδεατές καταστάσεις,
αλλά τα φέρνουμε μπροστά μας,
και τα μεταφράζουμε στην καθημερινότητά μας.
(όχι άλλο killin' in the name of, φτάνει πια δλδ εντάξει)
πανεύκολο 10άρι ο δίσκος,
για την δική μου γενιά,
σίγουρα ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους δίσκους,
από σχεδόν όλα τα μουσικά στρατόπεδα.
η αναγνώριση δεν ήρθε μόνο από ροκάδες και μέταλα,
αλλά ακόμα και από χιπ-χοπάδες,
αφού ο καριόλης ο τραγουδιάρης μπορεί να τα κάνει όλα.
και όπως λένε και στα side notes του δίσκου,
ό,τι υπάρχει παιγμένο στον δίσκο,
είναι μπάσο-ντραμς-κιθάρα-φωνή,
όλοι αυτοί οι ήχοι που ακούγονται,
προέρχονται από αυτά τα όργανα.
ανούσιο θα πεις,
αλλά αν ακούσεις τι κάνει ο τύπος με την κιθάρα του,
γιατί κιθάρα είναι όλα αυτά,
τότε θα καταλάβεις γιατί έπρεπε να το σημειώσουν αυτό.
και ρωτάς τώρα,
γιατί έγραψες για αυτόν τον δίσκο,
τώρα, χαμένος μετά από 2 μήνες περίπου..;;
η ανάγκη με έφερε εδώ,
και το ότι είδα ένα βιντεάκι τους σήμερα, μόλις ξύπνησα,
και με έπιασε,
λες και δεν έχει κοντά 30(!!) χρόνια που βγήκε ο δίσκος,
λες και βγήκε χτες.
αυτή η μουσική αλλάζει ζωές,
αλλάζει σκέψεις, δημιουργεί.
δεν υπάρχει χρονικό όριο για αυτό,
ο morello λίγο καιρό πριν,
εμφανίστηκε με μία κιθάρα που έγραφε fuck trump στο πίσω μέρος της,
και βρέθηκε ένας καημένος στο insta να του "την πει",
λέγοντας του κάτι σε φάση
"ακόμα ένας πετυχημένος μουσικός που ξαφνικά έγινε ειδικός στην πολιτική".
η απάντηση που δέχτηκε ήταν ονειρική (tom θεέ πάρε την παε)
αφού του είπε λίγο πολύ πως
δεν χρειάζεται να έχεις πτυχίο από το harvard στις πολιτικές επιστήμες για να εκφράσεις άποψη,
αν και εγώ έχω οπότε μπορώ να επιβεβαιώσω τα λεγόμενά μου.
μόνο αγάπη και σεβασμός,
για αυτούς που ζητάνε αγάπη και σεβασμό.
το κομμάτι μου:
Bullet In The Head
επειδή
τα έχει όλα.
στίχους, σούτια, εξαιρετική μουσική, όλα.
πολεμική διάθεση,
για ένα ουσιώδες αντιπολεμικό τραγούδι.
(you) standing in line
believing the lies
(you) bowing down the flag
you got a fuckin bullet in your head
ξέρουμε όλοι που είναι ο στόχος,
είχαμε την γώγου στα μέρη μας άλλωστε.
κλείνοντας, αυτή η παρέα μουσικών,
που στην ουσία βοήθησαν να φτιαχτούν οι tool,
μην το ξεχνάμε αυτό,
άφησαν εποχή,
και δυστυχώς ακόμα και σήμερα ακούγονται φρέσκοι,
αυτή είναι η ήττα μας.
σήμερα ο κόσμος κοιτάει αλλού,
δύσκολα θα ξαναβγεί τέτοια μπάντα,
γιαυτό κάνε την χάρη στον εαυτό σου,
και πάνε να ψηφίσεις.
θα είναι το καλύτερο πράγμα που θα κάνεις εκείνη την ημέρα,
και πρακτικά είναι ο μόνος τρόπος να πάρεις την κατάσταση στα χέρια σου.
πρέπει να μπούμε όλοι στο παιχνίδι τους,
και να μην βγούμε ποτέ.
ποτέ όμως.
(how long? -not long.
'cause what you reap, is what you sow.)
Rage Against The Machine
Zach De La Rocha
Tom Morello
Tim Commerford
Brad Wilk
πρέπει να ήμουν τέλη γυμνασίου, αρχές λυκείου,
όταν βγήκε το matrix.
είχε διαλύσει τον κόσμο μου η ταινία τότε,
για τους ευνόητους λόγους,
και η βέσπα είχε πάρει το soundtrack,
πάντα της αρέσαν, όσο θυμάμαι δλδ.
και είχε το wake up εκεί πέρα.
και πολλά άλλα,
αλλά είχε και αυτό.
είναι αυτά που ακούς μία φορά,
και δεν σου φτάνει, θέλεις και άλλο, δεν φτάνει ούτε αυτό όμως.
σε κάποια φάση λοιπόν,
έβλεπα το χαρτάκι,
και είδα την ημερομηνία, και έπαθα πλάκα.
1992 έλεγε ότι βγήκε το κομμάτι,
ρε είναι παλιό αυτό είπα.
και μετά ήρθε το χάος,
ολόκληρη δισκογραφία στα χέρια μου, υποτίθεται,
αφού δεν τα έβρισκες εύκολα τότε αυτά,
ας είναι καλά τα πανεπιστήμια..
είχα μία κάποια επαφή με πολιτικοποιημένο τραγούδι,
κυρίως ελληνικό λόγω οικογένειας,
αλλά αυτό δεν το είχα ξαναζήσει.
αυτό ήταν δικό μου, ήταν δικό μας,
ήταν στα μέτρα μου,
είχε νεύρο, είχε δύναμη,
ήταν μάλλον η αρχή ενός αρκετά μεγάλου ταξιδιού,
που ελπίζω να μην έχει τέλος.
θυμάμαι ακόμα και σήμερα τις μέρες πριν το live στην αθήνα,
που δεν είχα καταφέρει να πάω,
όπου ο παναγιωτόπουλος έβαζε κάθε μέρα στο jammin ένα κομμάτι τους,
ειδικά εκείνα από το live στο μεξικό,
αν θυμάμαι καλά, δεν θα κάτσω να ψάξω,
τα έγραφα σε βιντεοκασέτες,
και τα είχα λιώσει, αυτό το θυμάμαι ξεκάθαρα.
έτσι πρέπει να είναι η μουσική (μας),
γεμάτη ιδέες, εξέλιξη,
και καμένες σημαίες.
σε όλα τσεκ.
όλος ο δίσκος, και όχι μόνο βέβαια,
είναι σαν motivational speech,
we don't need the key-we'll break in
anger is a gift κτλ κτλ
μας φέρνουν πολύ κοντά στην πραγματικότητα,
αρχίζουμε από ουτοπίες,
από ιδεατές καταστάσεις,
αλλά τα φέρνουμε μπροστά μας,
και τα μεταφράζουμε στην καθημερινότητά μας.
(όχι άλλο killin' in the name of, φτάνει πια δλδ εντάξει)
πανεύκολο 10άρι ο δίσκος,
για την δική μου γενιά,
σίγουρα ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους δίσκους,
από σχεδόν όλα τα μουσικά στρατόπεδα.
η αναγνώριση δεν ήρθε μόνο από ροκάδες και μέταλα,
αλλά ακόμα και από χιπ-χοπάδες,
αφού ο καριόλης ο τραγουδιάρης μπορεί να τα κάνει όλα.
και όπως λένε και στα side notes του δίσκου,
ό,τι υπάρχει παιγμένο στον δίσκο,
είναι μπάσο-ντραμς-κιθάρα-φωνή,
όλοι αυτοί οι ήχοι που ακούγονται,
προέρχονται από αυτά τα όργανα.
ανούσιο θα πεις,
αλλά αν ακούσεις τι κάνει ο τύπος με την κιθάρα του,
γιατί κιθάρα είναι όλα αυτά,
τότε θα καταλάβεις γιατί έπρεπε να το σημειώσουν αυτό.
και ρωτάς τώρα,
γιατί έγραψες για αυτόν τον δίσκο,
τώρα, χαμένος μετά από 2 μήνες περίπου..;;
η ανάγκη με έφερε εδώ,
και το ότι είδα ένα βιντεάκι τους σήμερα, μόλις ξύπνησα,
και με έπιασε,
λες και δεν έχει κοντά 30(!!) χρόνια που βγήκε ο δίσκος,
λες και βγήκε χτες.
αυτή η μουσική αλλάζει ζωές,
αλλάζει σκέψεις, δημιουργεί.
δεν υπάρχει χρονικό όριο για αυτό,
ο morello λίγο καιρό πριν,
εμφανίστηκε με μία κιθάρα που έγραφε fuck trump στο πίσω μέρος της,
και βρέθηκε ένας καημένος στο insta να του "την πει",
λέγοντας του κάτι σε φάση
"ακόμα ένας πετυχημένος μουσικός που ξαφνικά έγινε ειδικός στην πολιτική".
η απάντηση που δέχτηκε ήταν ονειρική (tom θεέ πάρε την παε)
αφού του είπε λίγο πολύ πως
δεν χρειάζεται να έχεις πτυχίο από το harvard στις πολιτικές επιστήμες για να εκφράσεις άποψη,
αν και εγώ έχω οπότε μπορώ να επιβεβαιώσω τα λεγόμενά μου.
μόνο αγάπη και σεβασμός,
για αυτούς που ζητάνε αγάπη και σεβασμό.
το κομμάτι μου:
Bullet In The Head
επειδή
τα έχει όλα.
στίχους, σούτια, εξαιρετική μουσική, όλα.
πολεμική διάθεση,
για ένα ουσιώδες αντιπολεμικό τραγούδι.
(you) standing in line
believing the lies
(you) bowing down the flag
you got a fuckin bullet in your head
ξέρουμε όλοι που είναι ο στόχος,
είχαμε την γώγου στα μέρη μας άλλωστε.
κλείνοντας, αυτή η παρέα μουσικών,
που στην ουσία βοήθησαν να φτιαχτούν οι tool,
μην το ξεχνάμε αυτό,
άφησαν εποχή,
και δυστυχώς ακόμα και σήμερα ακούγονται φρέσκοι,
αυτή είναι η ήττα μας.
σήμερα ο κόσμος κοιτάει αλλού,
δύσκολα θα ξαναβγεί τέτοια μπάντα,
γιαυτό κάνε την χάρη στον εαυτό σου,
και πάνε να ψηφίσεις.
θα είναι το καλύτερο πράγμα που θα κάνεις εκείνη την ημέρα,
και πρακτικά είναι ο μόνος τρόπος να πάρεις την κατάσταση στα χέρια σου.
πρέπει να μπούμε όλοι στο παιχνίδι τους,
και να μην βγούμε ποτέ.
ποτέ όμως.
(how long? -not long.
'cause what you reap, is what you sow.)
Rage Against The Machine
Zach De La Rocha
Tom Morello
Tim Commerford
Brad Wilk
.all of which are american dreams.
No comments:
Post a Comment