45. mark lanegan - field songs [1999]

"αν ο θεός είχε φωνή, αυτή θα ήταν η φωνή του."

τάδε έφη ημι-μεθυσμένος, σχεδόν παντογνώστης,

της δικής μας μουσικής.

πόσο δίκιο είχε.

αυτός ο δίσκος είχε θέση εδώ,

πριν σκεφτώ καν την λίστα.

αλήθεια, τι μπορεί να κάνει έναν δίσκο τεράστιο;

οι συνθέσεις;

η φωνή;

οι μνήμες που έχεις στην ακρόασή του;

εδώ τα έχει όλα.

έρχεται και για live, ξανά.

δυστυχώς, έχω δει μόνο ένα live του lanegan.

ευτυχώς, το έχω δει όμως.

εκείνη η ημέρα, ολόκληρη,

ήταν από τις ομορφότερες ημέρες της ζωής μου.

από το σχόλασμα στην δουλειά,

από εκείνο το αμάξι που με περίμενε καρτερικά εκεί στην α.σοφίας,

όλη η αίσθηση που είχαμε, όλον εκείνο τον καιρό,

ο χαμός που έκανα για να μην δουλεύω pulp στο καπάκι,

αφού γυρίσω από μαρόκο,

μέχρι τις μαλακίες και τα χειρόφρενα,

τις κόντρες με τον σ. στην εγνατία,

και όλα αυτά που μετάνιωσα από την επόμενη μέρα.

εκείνη η αίσθηση, δεν υπάρχουν λέξεις,
αν δεν ήσουν εκεί, δεν μπορώ να στο περιγράψω.
εγκεφαλικό.

δεν μετανιώνω για τίποτε άλλο.

δεν είναι χαρούμενος ο lanegan όμως,

και το ξέρεις, χαρές δεν έχει πολλές.

έτσι όπως μπαίνει το one way street,

σα να σε δένει στον μονόδρομο που θα έρθει.

i drink so much sour whiskey, i can hardly see

το αγαπημένο no easy action,

με την τότε γυναίκα του στα φωνητικά,

τι θα είχε τραβήξει και αυτή άραγε, άραγε..

το ιστορικό resurrection song,

που έκανε και τον σούκο να πάθει πλάκα,

και το low να μου διαλύει ό,τι θα έχει απομείνει,

εκείνα τα βράδια που κοιτούσα την σελήνη,

με όποια αγάπη μου είχε απομείνει.

το πρόβλημα ήταν πως είχα άπλετη ακόμα, 

και ακόμα έχω.

δεν μπορώ να μιλήσω αντικειμενικά ρε συ,

δεν γίνεται,

και ευτυχώς δεν θέλω.

αμέτρητες στιγμές με έχει κάνει παρέα ο συγκεκριμένος,

ατέλειωτες ήμουν bombed,

και δεν μπορώ να σκεφτώ αρνητικά.

το field songs είναι ο δίσκος που άκουσα περισσότερο,

από έναν καλλιτέχνη που άκουσα πάρα πολύ,

δεν ξέρω αν είναι η στιγμή του,

εδώ πέρα πάντως,

έχει πάρα πολλές δικές μου στιγμές.

φοβάμαι να γράψω και άλλα,
είναι δύσκολη η ώρα,
ελπίζω να με συγχωρέσεις

το κομμάτι μου-μας:

don't forget me

επειδή,

τα είπε όλα,

δεν αφήνει ερωτήματα,

λύνει όλες τις απορίες.

ίσως και όχι βέβαια.

εκεί που είναι η καρδιά σου μετά,

αλλά θέλεις να πεις ένα λόγο για το πριν.

ίσως και για το πιο μετά.

ο λυρισμός είναι παντού,

όπως και οι εικόνες,

οι μνήμες,

οι μυρωδιές επίσης.

ακόμα δεν την έχω ξεχάσει,

όταν την μυρίζω σε άλλους.

έχω πρόβλημα γιατρέ μου..;;