51. porcupine tree - in absentia [2002]

πρώτα άκουσα opeth στην ζωή μου,

μετά porcupine tree.

δεν γνωρίζω αν είναι το σωστό αυτό,

αλλά τους εκτίμησα αμέσως, 

οπότε θα θεωρήσω το θετικό, σαν δεδομένο,

στην παρούσα μου φάση.

θυμάμαι σαν χθες,

εκεί στο υπόγειο του metropolis,

που είχα προτείνει στην έλε να πάρει το stupid dream,

γιατί ο παντελής είχε πει πως είναι γαμάτοι οι porcupine tree,

αλλά αυτοί ήταν άλλοι τότε.

ξεκίνησαν λοιπόν σαν μία πιο art rock μπάντα,

στις αρχές των 90's,

έπαιζαν κάτι αρκετά πιο δύσκολο να παίξεις στο ραδιόφωνο,

συγκριτικά με τις δουλειές τους στα zeros.

και μην νομίζεις πως αυτό χάθηκε πλήρως στην πορεία,

πάντα είχαν τέτοια στοιχεία στην μουσική τους,

στους δίσκους τους.

μεγάλη διάρκεια στα τραγούδια τους,

ηλεκτρικά περάσματα, ακουστικά,

τρομερές παραγωγές,

αγάπη για τους floyd,

όλα είναι (και) εδώ.

αυτό είναι το έβδομο album της μπάντας,

από τα δέκα συνολικά,

οπότε τι το κάνει αυτό αγαπημένο;

είναι ο πρώτος δίσκος τους που εμπέδωσα,

που τον άκουσα τόσο πολύ.

τον θεωρώ τον πιο ολοκληρωμένο,

από την σειρά στο tracklist,

μέχρι και την ουσία,

τα τραγούδια είναι όσο σκληρά,

και όσο ήρεμα χρειάζεται.

έχουν αυτό το νεύρο,

που όλο λέω πως αγαπώ,

εδώ το βρίσκεις ακατέργαστο.

επίσης, 

ο δίσκος είναι η γέφυρα για τα 90's και τα 00's τους,

βρίσκεται με το ένα πόδι εκεί, και με το ένα εδώ.

(διάλεξε εσύ πιο είναι το καθένα)

ο steven wilson είναι ένας ιδιοφυείς άνθρωπος,

πλέον είναι γνωστό αυτό.

η όλη αλλαγή σίγουρα επηρεάστηκε από κάποιες γνωριμίες που έκανε τότε,

και αυτό είναι γνωστό.

η συνύπαρξη με τον geffen στους blackfield,

τον άφησε μία πιο ηλεκτρική ελευθερία στους pt,

η γνωριμία με τον akerfeldt έδεσε το γλυκό,

και η προσθήκη του υπεράνθρωπου gavin harrison,

έφερε την μπάντα σε μία ιδανική κατάσταση,

η οποία ευτυχώς αποτυπώθηκε εδώ.

επίσης, άκουγε και πολύ burzum εκείνο τον καιρό,

αλλά ευτυχώς ή δυστυχώς,

αυτό δεν αποτυπώθηκε εδώ.

το εξώφυλλο είναι περιέργως ταιριαστό,

τα χρώματα είναι ό,τι πρέπει,

και όταν διάβασα και για τα τραγούδια,

εκεί έδεσε 100%.

μιλάει για την απουσία, 

όπως καταλαβαίνουμε και από τον τίτλο άλλωστε,

στους ανθρώπους που έχουν διαπράξει συγκεκριμένα εγκλήματα.

μιλάει για την απουσία ηθικής,

για την απουσία ανθρωπιάς, στους ανθρώπους.

δεν είναι concept δίσκος,

αλλά τι δίσκος!

γεμάτος χρώματα, γεμάτος.

από τους ελάχιστους που καταφέρουν να διατηρήσουν ψηλά τις κιθάρες,

χωρίς να γίνονται μονότονοι όμως,

δεν είναι με το γκάζι πατημένο συνεχώς,

έχει νόημα όταν, και όπου το κάνουν.

επίσης έχει νόημα και ο ρόλος του barbieri,

τον ακούς σε κάθε κομμάτι,

δίνει την ατμόσφαιρα εκεί που χρειάζεται.

μία φίλη φίλου (κύπρια),

είχε πει κάποτε, ενώ αράζαμε στο stones,

πως το blackest eyes είναι το πιο δυνατό κομμάτι που είχε ακούσει,

και εδώ την καταλαβαίνω,

σε κάποια άλλα δεν την καταλάβαινα,

αλλά αυτό δεν είναι του παρόντος.

το trains είναι μάλλον καλό χιτάκι για να παίξεις σε μαγαζί,

αλλά δύσκολο να το χωρέσεις ανθρώπινα σε setlist,

ξεκινάει πολύ ήρεμα, και τελειώνει κάπως δυνατά,

οπότε πέτα το όπου γουστάρεις, όλοι dj είμαστε άλλωστε.

το gravity eyelids είναι μέσα στα αγαπημένα μου τραγούδια έβερ,

δεν καταλαβαίνω πότε περνάνε τα 8 λεπτά,

και μαζί με το wedding nails,

είναι τα τραγούδια που με θυμίζουν opeth περισσότερο απ'όλα.

ήταν εξαιρετικοί οι opeth τότε,

για καλό το έγραψα.

(τους έκανε ανθρώπους ο wilson, μην τα ξαναλέμε)

επίσης, 

αυτή η μπασογραμμή του strip the soul, 

πόσο porcupine tree;

γενικότερα, 

είναι κρίμα και άδικο να κλείσουμε τον steven wilson σε έναν δίσκο,

δεν μπορεί μία κυκλοφορία να τον χαρακτηρίσει,

και στις καρδιές μας, δεν θα το κάνει.

σίγουρα δεν είναι ο μοναδικός δίσκος που θα φιλοξενηθεί εδώ,

άσε που ήδη έχει μπει με το blackwater park.

στο in absentia όμως,

είναι πιο κοντά στα δικά μου γούστα, μάλλον.

άσε που θα μπορούσε να μπει και το deadwing,

πολύ εύκολα κιόλας.

προτιμώ αυτά των pt,

τα πιο pop rock, μην με μαλώνετε (άστρα).

στην καρδιά μου,

αυτός είναι ένας δίσκος ορόσημο,

για την παραγωγή του,

όλα ακούγονται τέλεια, 

αν έβγαζε ο grohl αυτόν τον δίσκο θα είχε προσκυνήσει το σύμπαν,

για τις εναλλαγές που παρουσιάζει,

για το πόσο σε κρατάει,

στην καρδιά μου αυτός ο δίσκος είναι alternative rock.

στην καλύτερή του μορφή.

λείπουν τέτοιοι δίσκοι πλέον.

το κομμάτι μου:
The Sound Of Muzak


επειδή
είναι τσικρικοτράγουδο.
έτσι το είπαν, μεγάλο παράσημο.
επειδή έχω βαρεθεί να το παίζω,
δεν έχω βαρεθεί να το ακούω όμως.

ο λόγος που είμαι εδώ,

είναι επειδή λίγες ώρες πριν ήθελα να ακούσω κάτι όμορφο,

όχι δεν πήρα καμία τηλέφωνο,

αντ' αυτού προτίμησα να δω ένα βίντεο του harrison,

που παίζει το sound of muzak σε ένα drum clinic.

ομορφιά.

ο harrison είχε πει κάποτε,
πως δεν ήταν πάντα καλός drummer,
και πως όταν ένιωσε ότι κάπως καλυτερεύει,
το είδε στην δουλειά του.
όχι επειδή έπαιζε πιο δύσκολα κομμάτια,
αλλά επειδή έγραφε πιο ωραία κομμάτια.

όχι επειδή κατάφερε να βγάλει το *insert random κομμάτι tool/meshuggah κτλ*,
αλλά επειδή έπαιξε πιο απλές φόρμες,
με έναν τρόπο που δεν θα μπορούσε να φανταστεί πριν.
είχε πει, πως και παλαιότερα θα μπορούσε να παίξει ένα κομμάτι σαν και αυτό,
όντας χειρότερος ντράμερ,
παλαιότερα δεν θα μπορούσε να το γράψει όμως.

με στοίχειωσε αυτό.

και δεν ξέρω αν εσείς το καταλαβαίνετε αυτό που γράφω,
έτσι όπως το γράφω,
αλλά εγώ το ένιωσα αυτό.

σκοπός δεν είναι να παίζουμε πιο γρήγορα,
πιο πολύπλοκα.
σκοπός είναι να παίζουμε διαφορετικά.
και να μας καταλαβαίνουν κάποιοι στο φινάλε.

δεν είναι όλα, για όλους στο φινάλε.

και το sound of muzak είναι όλα τα παραπάνω.
είναι το κομμάτι που θα ήθελα να ακούω,
όταν θα βλέπω κάτι όμορφο.

αυτό που είχε γράψει ο νίτσε για την άβυσσο,
ισχύει και για ένα ωραίο τοπίο ε;
και για την τούμπα, και για τον λευκο πύργο,
και για το χαμόγελό της ε;



Porcupine Tree:
Steven Wilson
Richard Barbieri
Colin Edwin
Gavin Harrison