όπως πεθαίνω, να πεθαίνεις.
κάποια στιγμή θέλω να γίνει αυτό.
κάποια στιγμή θέλω να γίνει αυτό.
θα το βαρύνω το κλίμα σήμερα,
αλλά είχα και ανάλογη όρεξη, οπότε πάμε.
ξεκινώντας λοιπόν,
οι Κόρε. Ύδρο είναι Κερκυραίοι.
και εγώ τους αγαπάω αυτούς, γενικά. και ειδικά. πολύ.
έχω περάσει λίγες στιγμές εκεί,
αλλά πολύ σημαντικές,
έχω ερωτευτεί τον κόσμο που γνώρισα εκεί,
είναι σαν δεύτερο σπίτι πλέον.
δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός, ας το παραδεχτώ.
η Κέρκυρα είναι κάπως αλλιώς.
έχει πολιτισμό,
δεν είναι ένα νησί για να πας και να περάσεις τις διακοπές σου.
έχει κόσμο, με παράδοση σε πολλά,
τώρα θα κρατήσουμε την μουσική της όμως.
τα λέω όλα αυτά,
για να καταλάβουμε το υπόβαθρο στο οποίο μεγάλωσαν αυτοί οι άνθρωποι εκεί,
και έφτασαν να γράψουν μουσική.
έφτασαν να γράψουν, ίσως, το ελληνικό jane doe,
με όχι τόσο ιδιαίτερο artwork (είναι τρομερό πάντως),
όχι τόσο ηχητικά επιθετικό,
αλλά σίγουρα ισάξιο στιχουργικά.
αν ήμουνα κωλόπαιδο (κωλόπαιδο),
δεν θα έγραφα για αυτό,
αλλά επειδή δεν είμαι, και το ξέρεις,
θα το κάνω.
πολύ ιδιαίτεροι λοιπόν αυτοί.
πολύ αγαπημένοι, πολύ.
η φωνή για την ακρίβεια,
δεν είναι συνηθισμένη,
είναι σαν ένα ανεπίσημο κοσκίνισμα των φλώρων,
δεν είναι για όλους.
προσωπικά πλέον όχι απλά δεν μου φαίνεται ιδιαίτερη η φωνή του,
αλλά δεν θα μπορούσα να φανταστώ αυτά τα κομμάτια αλλιώς.
δεν θα ανεχτώ,
αν στο μέλλον τα τραγουδήσει κάποιος άλλος.
απλά το σημειώνω εδώ, να μείνει, να υπάρχει.
όλος ο δίσκος μία αναζήτηση και μία κατάληξη,
όλος ο δίσκος ματωμένος,
ό,τι υπάρχει είναι πόνος,
ό,τι θα ακούσεις είναι παρελθόν.
εμπεριέχει όλα τα κλισέ που θα σου πει ο κολλητός να αποφύγεις,
όλες οι μνήμες είναι εδώ,
όλες οι αναμνήσεις που είχες, αποτυπώνονται εδώ,
καμία ελπίδα, τίποτα που να σου προτείνει να πας παρακάτω,
καμία θετική σκέψη, τίποτα δεν έχει νόημα πλέον,
καμία χριστίνα.
ρε δεν είναι εύκολο όλο αυτό που κάνω,
με συνεπαίρνει αυτός ο δίσκος,
παλεύω αυτό το κείμενο ένα μήνα, πάνω-κάτω.
το αποφεύγω, αλλά τώρα θα το τελειώσω.
το ξέρεις πως η αλήθεια των πολλών με τρομάζει,
αλλά αν θέλεις να μιλήσουμε για πράγματα μεγάλα,
πρέπει να καταλάβουμε πως η ζωή μας δεν τρέφεται από το οξυγόνο,
αν και στο τέλος, το πιστεύω, σε μένα θα φορέσουν το στεφάνι.
αν θέλεις να μιλήσουμε. αν.
δεν είναι εύκολος δίσκος,
θα τον χαρακτήριζα συγκλονιστικό,
και ένας λόγος είναι το πρόσωπο που χρησιμοποιεί,
και ένα άλλο ο αριθμός.
πολλές φορές μιλάει στον ενικό,
και είναι βαρύ, είναι δυνατό,
αλλά κάποιες άλλες μιλάει στον πληθυντικό,
και εκεί μας παίρνει η μπάλα και δεν αφήνει τίποτα όρθιο.
οι αναμνήσεις έρχονται και φεύγουν,
και όταν επιλέγει να μιλήσει για το παρόν,
ναι φίλε μου,
πάει ακόμα πιο κάτω.
ασχέτως αν μιλάει για βουνό που πρέπει να ανέβει,
μην σε αποπροσανατολίζει, για γολγοθά μιλάει.
επειδή όμως δεν θέλω να κάνω πάλι αυτό το ταξίδι,
που ποτέ δεν τελειώνει άλλωστε-τα έχουμε ξαναπεί,
ρίξε στο γυαλί φαρμάκι,
και βάλε τον δίσκο να παίξει.
τώρα που δεν έχεις κανένα.
είχα γνωρίσει ένα κορίτσι κάποτε,
και την είχα βάλει να ακούσει αυτόν τον δίσκο,
και της είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση ένας εφιάλτης.
δεν θυμάμαι τον λόγο,
δεν θυμάμαι αν ήταν για τους στίχους,
ή την μουσική.
ή και όλα μαζί.
ή και τίποτα, δεν θυμάμαι είπα,
μπορεί να κάνω και λάθος.
(και το ξέρεις ρε συ,
με αυτά που αγαπάω δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός,
και ας είναι πληγές, ας είναι σημάδια,
αν η πάλη στα χωράφια,
μας δώσει για έπαθλο αγκάθια,
πάλι εδώ θα είμαι, αυτά θα λέω,
επειδή όλο αυτό δεν είναι για το διαβάσεις.
όχι, δεν σε αγαπάω πια.
όχι πια.)
(μας έκαναν θεούς τους τελικά)
το κομμάτι μου:
Οι Εραστές Του Τίποτα
επειδή
ταιριάζει σε πολλά,
όχι σε όλα.
μας φόρεσαν το στέμμα τελικά.
σαν όλα,
έχει παρελθόν,
όχι παρόν, όχι μέλλον,
πόσο πιο αληθινό;
είναι το κομμάτι της παραδοχής της αλήθειας μας.
δεν είναι το τραγούδι να ακούσεις μόλις χωρίσεις,
δεν έχει νόημα τότε, έχω την εντύπωση.
αυτό το κομμάτι θα σου ξεσκίσει ό,τι έχει μείνει ζωντανό,
ένα μήνα μετά-κάπου εκεί θα το τοποθετούσα.
καμία επιστροφή, καμία ελπίδα.
για τίποτα δεν ήμασταν,
και αυτό φάνηκε. τελικά.
επειδή ο τίτλος δεν παρουσιάζει ολόκληρη την αλήθεια,
ας το ξεκαθαρίσω εδώ,
δεν είναι οι εραστές του τίποτα.
είναι οι εραστές του απόλυτου τίποτα.
άντε καληνύχτα μας τώρα.
Κόρε. Ύδρο
Π.Ε. Δημητριάδης
Αλέξανδρος Μακρής
Κωνσταντίνος Αμύγδαλος
Γιώργος Αρβανιτάκης
Αλέξης Αποστολίδης
Σπύρος Σπυράκος
Νίκος Βαρότσης
οι Κόρε. Ύδρο είναι Κερκυραίοι.
και εγώ τους αγαπάω αυτούς, γενικά. και ειδικά. πολύ.
έχω περάσει λίγες στιγμές εκεί,
αλλά πολύ σημαντικές,
έχω ερωτευτεί τον κόσμο που γνώρισα εκεί,
είναι σαν δεύτερο σπίτι πλέον.
δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός, ας το παραδεχτώ.
η Κέρκυρα είναι κάπως αλλιώς.
έχει πολιτισμό,
δεν είναι ένα νησί για να πας και να περάσεις τις διακοπές σου.
έχει κόσμο, με παράδοση σε πολλά,
τώρα θα κρατήσουμε την μουσική της όμως.
τα λέω όλα αυτά,
για να καταλάβουμε το υπόβαθρο στο οποίο μεγάλωσαν αυτοί οι άνθρωποι εκεί,
και έφτασαν να γράψουν μουσική.
έφτασαν να γράψουν, ίσως, το ελληνικό jane doe,
με όχι τόσο ιδιαίτερο artwork (είναι τρομερό πάντως),
όχι τόσο ηχητικά επιθετικό,
αλλά σίγουρα ισάξιο στιχουργικά.
αν ήμουνα κωλόπαιδο (κωλόπαιδο),
δεν θα έγραφα για αυτό,
αλλά επειδή δεν είμαι, και το ξέρεις,
θα το κάνω.
πολύ ιδιαίτεροι λοιπόν αυτοί.
πολύ αγαπημένοι, πολύ.
η φωνή για την ακρίβεια,
δεν είναι συνηθισμένη,
είναι σαν ένα ανεπίσημο κοσκίνισμα των φλώρων,
δεν είναι για όλους.
προσωπικά πλέον όχι απλά δεν μου φαίνεται ιδιαίτερη η φωνή του,
αλλά δεν θα μπορούσα να φανταστώ αυτά τα κομμάτια αλλιώς.
δεν θα ανεχτώ,
αν στο μέλλον τα τραγουδήσει κάποιος άλλος.
απλά το σημειώνω εδώ, να μείνει, να υπάρχει.
όλος ο δίσκος μία αναζήτηση και μία κατάληξη,
όλος ο δίσκος ματωμένος,
ό,τι υπάρχει είναι πόνος,
ό,τι θα ακούσεις είναι παρελθόν.
εμπεριέχει όλα τα κλισέ που θα σου πει ο κολλητός να αποφύγεις,
όλες οι μνήμες είναι εδώ,
όλες οι αναμνήσεις που είχες, αποτυπώνονται εδώ,
καμία ελπίδα, τίποτα που να σου προτείνει να πας παρακάτω,
καμία θετική σκέψη, τίποτα δεν έχει νόημα πλέον,
καμία χριστίνα.
ρε δεν είναι εύκολο όλο αυτό που κάνω,
με συνεπαίρνει αυτός ο δίσκος,
παλεύω αυτό το κείμενο ένα μήνα, πάνω-κάτω.
το αποφεύγω, αλλά τώρα θα το τελειώσω.
το ξέρεις πως η αλήθεια των πολλών με τρομάζει,
αλλά αν θέλεις να μιλήσουμε για πράγματα μεγάλα,
πρέπει να καταλάβουμε πως η ζωή μας δεν τρέφεται από το οξυγόνο,
αν και στο τέλος, το πιστεύω, σε μένα θα φορέσουν το στεφάνι.
αν θέλεις να μιλήσουμε. αν.
δεν είναι εύκολος δίσκος,
θα τον χαρακτήριζα συγκλονιστικό,
και ένας λόγος είναι το πρόσωπο που χρησιμοποιεί,
και ένα άλλο ο αριθμός.
πολλές φορές μιλάει στον ενικό,
και είναι βαρύ, είναι δυνατό,
αλλά κάποιες άλλες μιλάει στον πληθυντικό,
και εκεί μας παίρνει η μπάλα και δεν αφήνει τίποτα όρθιο.
οι αναμνήσεις έρχονται και φεύγουν,
και όταν επιλέγει να μιλήσει για το παρόν,
ναι φίλε μου,
πάει ακόμα πιο κάτω.
ασχέτως αν μιλάει για βουνό που πρέπει να ανέβει,
μην σε αποπροσανατολίζει, για γολγοθά μιλάει.
επειδή όμως δεν θέλω να κάνω πάλι αυτό το ταξίδι,
που ποτέ δεν τελειώνει άλλωστε-τα έχουμε ξαναπεί,
ρίξε στο γυαλί φαρμάκι,
και βάλε τον δίσκο να παίξει.
τώρα που δεν έχεις κανένα.
είχα γνωρίσει ένα κορίτσι κάποτε,
και την είχα βάλει να ακούσει αυτόν τον δίσκο,
και της είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση ένας εφιάλτης.
δεν θυμάμαι τον λόγο,
δεν θυμάμαι αν ήταν για τους στίχους,
ή την μουσική.
ή και όλα μαζί.
ή και τίποτα, δεν θυμάμαι είπα,
μπορεί να κάνω και λάθος.
(και το ξέρεις ρε συ,
με αυτά που αγαπάω δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός,
και ας είναι πληγές, ας είναι σημάδια,
αν η πάλη στα χωράφια,
μας δώσει για έπαθλο αγκάθια,
πάλι εδώ θα είμαι, αυτά θα λέω,
επειδή όλο αυτό δεν είναι για το διαβάσεις.
όχι, δεν σε αγαπάω πια.
όχι πια.)
(μας έκαναν θεούς τους τελικά)
το κομμάτι μου:
Οι Εραστές Του Τίποτα
επειδή
ταιριάζει σε πολλά,
όχι σε όλα.
μας φόρεσαν το στέμμα τελικά.
σαν όλα,
έχει παρελθόν,
όχι παρόν, όχι μέλλον,
πόσο πιο αληθινό;
είναι το κομμάτι της παραδοχής της αλήθειας μας.
δεν είναι το τραγούδι να ακούσεις μόλις χωρίσεις,
δεν έχει νόημα τότε, έχω την εντύπωση.
αυτό το κομμάτι θα σου ξεσκίσει ό,τι έχει μείνει ζωντανό,
ένα μήνα μετά-κάπου εκεί θα το τοποθετούσα.
καμία επιστροφή, καμία ελπίδα.
για τίποτα δεν ήμασταν,
και αυτό φάνηκε. τελικά.
επειδή ο τίτλος δεν παρουσιάζει ολόκληρη την αλήθεια,
ας το ξεκαθαρίσω εδώ,
δεν είναι οι εραστές του τίποτα.
είναι οι εραστές του απόλυτου τίποτα.
άντε καληνύχτα μας τώρα.
Κόρε. Ύδρο
Π.Ε. Δημητριάδης
Αλέξανδρος Μακρής
Κωνσταντίνος Αμύγδαλος
Γιώργος Αρβανιτάκης
Αλέξης Αποστολίδης
Σπύρος Σπυράκος
Νίκος Βαρότσης
No comments:
Post a Comment