απόγνωση.
η αναγνώριση της βασικής λογικής της ύπαρξής μας.
σαν ένας πόλεμος.
όχι αέναος, μάλλον το αντίθετο,
και εκεί αρχίζει η ιστορία μας.
αυτή η αγωνία που κουβαλάμε,
αφού μετράμε ανάποδα από την ημέρα που γεννιόμαστε,
αυτή είναι το κεντρικό ζήτημα σε αυτόν τον δίσκο.
το trigger για όλο αυτό ήταν ένας χωρισμός,
ναι οκ, λογικό,
αυτό που διαχωρίζει την συγκεκριμένη προσπάθεια της lykke li όμως,
είναι ότι έχει αυτό το βόρειο,
έχει αυτήν την σκανδιναβική εσάνς,
αυτό το κρύο, το απόμακρο,
που τα τελευταία χρόνια έχουν καταφέρει να εισάγουν και στην pop,
οι κάτοικοι των συγκεκριμένων χωρών.
αυτό το album είναι το κλείσιμο μίας τριλογίας,
με το πρώτο μέρος να είναι το youth novels του 2008,
και το wounded rhymes του 2011 να ακολουθεί.
όταν βρέχει να το ακούς.
και σήμερα έβρεξε,
ίσως να βράχηκες,
αλλά ο βρεγμένος την βροχή..
τραγωδία.
κάτι τέτοιο να περιμένεις να ακούσεις,
το εξώφυλλο είναι χαρακτηριστικό, να ξέρεις.
32 λεπτά διάρκεια λέει,
και μάλλον είναι ιδανικό,
δεν κουράζει, τα κομμάτια είναι εξαιρετικά,
και μόλις τελειώσει,
απλά θα αναζητήσεις το κουμπί που θα ξαναπαίξει τον δίσκο.
ή θα γυρίσεις τον δίσκο ανάποδα,
και ξαναβάλεις την βελόνα στο πρώτο κομμάτι.
κρύβεται καλά ο δίσκος,
δεν είναι όλα τα κομμάτια downtempo,
δεν θα σε ρίξουν την διάθεση με τον χαλαρό ήχο,
οι στίχοι θα σε κάνουν να σκεφτείς τι συνέβηκε.
πολύ καλό παράδειγμα το gunshot,
όπου εκ πρώτης όψεως ακούγεται χαρούμενο,
αλλά μόνο αυτό δεν είναι.
κάτι που δεν συμβαίνει με το επόμενο,
love me like i'm not made of stone μας λέει,
και απλά καταθέτει ψυχή,
δεν αφήνει περιθώρια για κάτι άλλο,
μία κιθάρα και μία φωνή,
και μας παίρνει μαζί της.
δεν θα σε οδηγήσει σε χαρούμενα μέρη,
δεν θα υποσχεθεί κάτι,
μάλλον δεν έχει happy end ο δίσκος.
είναι από αυτά τα ταξίδια που θα κάνεις όμως,
και ας ξέρεις την κατάληξη της διαδρομής.
δεν χρειαζόμαστε πάντα το θετικό,
κάποιες φορές πρέπει απλά να μην μιλάμε,
να το αφήσουμε να πάρει αυτό που χρειάζεται από εμάς,
έτσι ώστε να καταφέρουμε να πάμε παρακάτω.
η lykke li μάλλον βρήκε τρόπο να το ζήσει,
έγραψε γιαυτό,
εμείς θα πάρουμε μία γεύση από αυτήν την εμπειρία,
ίσως βρούμε κοινά στοιχεία,
ίσως και όχι.
το ζήτημα είναι το ταξίδι ρε μαλάκα,
ακούω κάποιον να μου λέει,
αλλά εδώ δεν μιλάμε για το ταξίδι, ρε μαλάκα,
μιλάμε για την ιθάκη.
δεν ήρθες εδώ για λύσεις,
δεν είναι η πρόληψη εδώ,
η θεραπεία είναι.
το κομμάτι μου:
I Never Learn
επειδή
με αυτό μπαίνει ο δίσκος,
και είναι ξεκάθαρο τι θα έρθει.
ίσως κάθε φορά να βρίσκεις τον εαυτό σου στο ίδιο σημείο,
ποιός το προκαλεί, ουσιαστικά, όμως;
πολλά τα ερωτήματα, ήδη,
το κομμάτι θα δώσει άλλα τόσα.
i never learn μάλλον
η αναγνώριση της βασικής λογικής της ύπαρξής μας.
σαν ένας πόλεμος.
όχι αέναος, μάλλον το αντίθετο,
και εκεί αρχίζει η ιστορία μας.
αυτή η αγωνία που κουβαλάμε,
αφού μετράμε ανάποδα από την ημέρα που γεννιόμαστε,
αυτή είναι το κεντρικό ζήτημα σε αυτόν τον δίσκο.
το trigger για όλο αυτό ήταν ένας χωρισμός,
ναι οκ, λογικό,
αυτό που διαχωρίζει την συγκεκριμένη προσπάθεια της lykke li όμως,
είναι ότι έχει αυτό το βόρειο,
έχει αυτήν την σκανδιναβική εσάνς,
αυτό το κρύο, το απόμακρο,
που τα τελευταία χρόνια έχουν καταφέρει να εισάγουν και στην pop,
οι κάτοικοι των συγκεκριμένων χωρών.
αυτό το album είναι το κλείσιμο μίας τριλογίας,
με το πρώτο μέρος να είναι το youth novels του 2008,
και το wounded rhymes του 2011 να ακολουθεί.
όταν βρέχει να το ακούς.
και σήμερα έβρεξε,
ίσως να βράχηκες,
αλλά ο βρεγμένος την βροχή..
τραγωδία.
κάτι τέτοιο να περιμένεις να ακούσεις,
το εξώφυλλο είναι χαρακτηριστικό, να ξέρεις.
32 λεπτά διάρκεια λέει,
και μάλλον είναι ιδανικό,
δεν κουράζει, τα κομμάτια είναι εξαιρετικά,
και μόλις τελειώσει,
απλά θα αναζητήσεις το κουμπί που θα ξαναπαίξει τον δίσκο.
ή θα γυρίσεις τον δίσκο ανάποδα,
και ξαναβάλεις την βελόνα στο πρώτο κομμάτι.
κρύβεται καλά ο δίσκος,
δεν είναι όλα τα κομμάτια downtempo,
δεν θα σε ρίξουν την διάθεση με τον χαλαρό ήχο,
οι στίχοι θα σε κάνουν να σκεφτείς τι συνέβηκε.
πολύ καλό παράδειγμα το gunshot,
όπου εκ πρώτης όψεως ακούγεται χαρούμενο,
αλλά μόνο αυτό δεν είναι.
κάτι που δεν συμβαίνει με το επόμενο,
love me like i'm not made of stone μας λέει,
και απλά καταθέτει ψυχή,
δεν αφήνει περιθώρια για κάτι άλλο,
μία κιθάρα και μία φωνή,
και μας παίρνει μαζί της.
δεν θα σε οδηγήσει σε χαρούμενα μέρη,
δεν θα υποσχεθεί κάτι,
μάλλον δεν έχει happy end ο δίσκος.
είναι από αυτά τα ταξίδια που θα κάνεις όμως,
και ας ξέρεις την κατάληξη της διαδρομής.
δεν χρειαζόμαστε πάντα το θετικό,
κάποιες φορές πρέπει απλά να μην μιλάμε,
να το αφήσουμε να πάρει αυτό που χρειάζεται από εμάς,
έτσι ώστε να καταφέρουμε να πάμε παρακάτω.
η lykke li μάλλον βρήκε τρόπο να το ζήσει,
έγραψε γιαυτό,
εμείς θα πάρουμε μία γεύση από αυτήν την εμπειρία,
ίσως βρούμε κοινά στοιχεία,
ίσως και όχι.
το ζήτημα είναι το ταξίδι ρε μαλάκα,
ακούω κάποιον να μου λέει,
αλλά εδώ δεν μιλάμε για το ταξίδι, ρε μαλάκα,
μιλάμε για την ιθάκη.
δεν ήρθες εδώ για λύσεις,
δεν είναι η πρόληψη εδώ,
η θεραπεία είναι.
το κομμάτι μου:
I Never Learn
επειδή
με αυτό μπαίνει ο δίσκος,
και είναι ξεκάθαρο τι θα έρθει.
ίσως κάθε φορά να βρίσκεις τον εαυτό σου στο ίδιο σημείο,
ποιός το προκαλεί, ουσιαστικά, όμως;
πολλά τα ερωτήματα, ήδη,
το κομμάτι θα δώσει άλλα τόσα.
i never learn μάλλον
No comments:
Post a Comment