φαντάσου να γίνεσαι 30,
να καταλαβαίνεις πως μεγαλώνεις,
να βάζεις και στην εξίσωση ένα ακόμα τρομακτικό γεγονός,
πως όλες οι μπάντες έχουν γράψει τα καλύτερά τους κομμάτια,
πριν από τα 30.
όλα αυτά είναι δύσκολα,
και γίνονται ακόμα δυσκολότερα,
αν αναλογιστείς πως όλα αυτά έπαιζαν στο κεφάλι του robert smith.
τεράστιο συγκρότημα οι cure λοιπόν,
δύσκολα θα βρεις άνθρωπο να νιώθει από μουσική,
και να μην σέβεται, τουλάχιστον, τους συγκεκριμένους.
δύσκολο το σημερινό εγχείρημα,
αλλά θα το δοκιμάσω,
όπως υποσχέθηκα.
το disintegration είναι ο 8ος δίσκος των cure,
και ένας από τους πιο επιτυχημένους εμπορικά,
καθώς εδώ υπάρχει το lovesong,
ένα τραγούδι που όλοι έχουμε αγαπήσει-αφιερώσει στην εφηβεία μας.
έτσι και εγώ,
το είχα ακούσει στην εφηβεία μου,
και ένας εξαιρετικός καθηγητής στο φροντιστήριο αγγλικών,
ξενοφώντας, αν θυμάμαι καλά-never forget to check,
με είχε πάρει γραμμή,
και μου είχε προτείνει να ακούσω τον συγκεκριμένο δίσκο.
με είχε ετοιμάσει βέβαια,
καθώς με είχε πει να μην περιμένω τέτοια ακριβώς τραγούδια,
είναι αρκετά πιο ιδιαίτερος και μαύρος ο δίσκος.
άλλο που δεν ήθελα και εγώ.
σίγουρα δεν τον ένιωσα τότε,
είναι πολύ δύσκολο για ένα παιδί 18 χρονών
να κατανοήσει τους cure,
αλλά προσπάθησα.
μέχρι σήμερα,
που ακόμα προσπαθώ,
κάθε φορά βρίσκω κάτι διαφορετικό να με κάνει να γουρλώσω τα μάτια,
να ξαναβάλω να ακούσω ένα τραγούδι,
να ψάξω άλλη μία πλευρά του,
που μου ήταν αθέατη μέχρι τότε.
εκεί που δεν θέλεις να κοιμηθείς,
και αναζητείς αυτές τις ώρες, τις βραδινές,
τις ωραίες, τις δικές μας,
στο closedown.
το untitled,
που θεωρείται συνέχεια του closedown,
και ακόμα και ο smith δεν μπόρεσε να του δώσει όνομα,
εξού και ο συγκεκριμένος τίτλος.
το the same deep water as you,
ένα από τα καλύτερα τραγούδια των cure γενικότερα,
με ένα πολύ σκληρό μήνυμα να σου μένει στο τέλος.
δεν έχει αδύναμο σημείο ο δίσκος,
plainsong, pictures of you, lullaby,
το ομώνυμο που μιλάει απλά για την ψυχολογική πτώση ενός ατόμου,
που δεν σε αφήνει καν την ελπίδα πως θα σηκωθείς,
όλα αυτά συνθέτουν κάτι ιδιαίτερο,
κάτι τεράστιο,
κάτι που θα μας κάνει παρέα από μικρή ηλικία,
μέχρι τα βαθιά γεράματα,
κάθε φορά για άλλους λόγους,
κάθε φορά θα είναι εκεί όμως.
τα φωνητικά του smith είναι πάλι εκεί,
κάποια πιο ζωντανά,
σε κάποια άλλα πιο laid back,
σαν να έχει παρατήσει μία κατάσταση,
εξαιρετικά σε όλες τις περιπτώσεις όμως.
ίσως,
όσο περνάει ο καιρός,
να προτιμάς την ακρόασή του για κάτι πιο μαύρο,
αλλά αυτή είναι η σύστασή του δίσκου,
αυτό είναι και το dna των cure άλλωστε.
πέρα από 2-3 χιτάκια,
δεν είναι για όλους,
είναι απόκοσμη μπάντα,
μέσα στο pop στοιχείο της.
ίσως,
η πιο μη-mainstream, mainstream μπάντα.
ίσως να κάνω και λάθος βέβαια.
ίσως και όχι.
το κομμάτι μας:
Fascination Street
επειδή
μου είχες πει πως είναι το κομμάτι σου.
λίγο ανοιξιάτικο, λίγο φθινοπωρινό,
αλλά είναι το κομμάτι σου.
ένας άλλος λόγος,
είναι πως είναι και το κομμάτι της Τέτας,
και το έμαθα με έναν πολύ όμορφο τρόπο,
που ακόμα τον θυμάμαι.
ελπίζω να το παίξεις κάποτε αγαπημένη,
πολύ θα χαρώ. δεν ξεχνάω, να ξέρεις.
The Cure:
Robert Smith
Simon Gallup
Porl Thompson
Boris Williams
Roger O'Donnell
ΥΓ. πρώτη φορά έκανα τόση ώρα να το γράψω.
just to know..
να καταλαβαίνεις πως μεγαλώνεις,
να βάζεις και στην εξίσωση ένα ακόμα τρομακτικό γεγονός,
πως όλες οι μπάντες έχουν γράψει τα καλύτερά τους κομμάτια,
πριν από τα 30.
όλα αυτά είναι δύσκολα,
και γίνονται ακόμα δυσκολότερα,
αν αναλογιστείς πως όλα αυτά έπαιζαν στο κεφάλι του robert smith.
τεράστιο συγκρότημα οι cure λοιπόν,
δύσκολα θα βρεις άνθρωπο να νιώθει από μουσική,
και να μην σέβεται, τουλάχιστον, τους συγκεκριμένους.
δύσκολο το σημερινό εγχείρημα,
αλλά θα το δοκιμάσω,
όπως υποσχέθηκα.
το disintegration είναι ο 8ος δίσκος των cure,
και ένας από τους πιο επιτυχημένους εμπορικά,
καθώς εδώ υπάρχει το lovesong,
ένα τραγούδι που όλοι έχουμε αγαπήσει-αφιερώσει στην εφηβεία μας.
έτσι και εγώ,
το είχα ακούσει στην εφηβεία μου,
και ένας εξαιρετικός καθηγητής στο φροντιστήριο αγγλικών,
ξενοφώντας, αν θυμάμαι καλά-never forget to check,
με είχε πάρει γραμμή,
και μου είχε προτείνει να ακούσω τον συγκεκριμένο δίσκο.
με είχε ετοιμάσει βέβαια,
καθώς με είχε πει να μην περιμένω τέτοια ακριβώς τραγούδια,
είναι αρκετά πιο ιδιαίτερος και μαύρος ο δίσκος.
άλλο που δεν ήθελα και εγώ.
σίγουρα δεν τον ένιωσα τότε,
είναι πολύ δύσκολο για ένα παιδί 18 χρονών
να κατανοήσει τους cure,
αλλά προσπάθησα.
μέχρι σήμερα,
που ακόμα προσπαθώ,
κάθε φορά βρίσκω κάτι διαφορετικό να με κάνει να γουρλώσω τα μάτια,
να ξαναβάλω να ακούσω ένα τραγούδι,
να ψάξω άλλη μία πλευρά του,
που μου ήταν αθέατη μέχρι τότε.
εκεί που δεν θέλεις να κοιμηθείς,
και αναζητείς αυτές τις ώρες, τις βραδινές,
τις ωραίες, τις δικές μας,
στο closedown.
το untitled,
που θεωρείται συνέχεια του closedown,
και ακόμα και ο smith δεν μπόρεσε να του δώσει όνομα,
εξού και ο συγκεκριμένος τίτλος.
το the same deep water as you,
ένα από τα καλύτερα τραγούδια των cure γενικότερα,
με ένα πολύ σκληρό μήνυμα να σου μένει στο τέλος.
δεν έχει αδύναμο σημείο ο δίσκος,
plainsong, pictures of you, lullaby,
το ομώνυμο που μιλάει απλά για την ψυχολογική πτώση ενός ατόμου,
που δεν σε αφήνει καν την ελπίδα πως θα σηκωθείς,
όλα αυτά συνθέτουν κάτι ιδιαίτερο,
κάτι τεράστιο,
κάτι που θα μας κάνει παρέα από μικρή ηλικία,
μέχρι τα βαθιά γεράματα,
κάθε φορά για άλλους λόγους,
κάθε φορά θα είναι εκεί όμως.
τα φωνητικά του smith είναι πάλι εκεί,
κάποια πιο ζωντανά,
σε κάποια άλλα πιο laid back,
σαν να έχει παρατήσει μία κατάσταση,
εξαιρετικά σε όλες τις περιπτώσεις όμως.
ίσως,
όσο περνάει ο καιρός,
να προτιμάς την ακρόασή του για κάτι πιο μαύρο,
αλλά αυτή είναι η σύστασή του δίσκου,
αυτό είναι και το dna των cure άλλωστε.
πέρα από 2-3 χιτάκια,
δεν είναι για όλους,
είναι απόκοσμη μπάντα,
μέσα στο pop στοιχείο της.
ίσως,
η πιο μη-mainstream, mainstream μπάντα.
ίσως να κάνω και λάθος βέβαια.
ίσως και όχι.
το κομμάτι μας:
Fascination Street
επειδή
μου είχες πει πως είναι το κομμάτι σου.
λίγο ανοιξιάτικο, λίγο φθινοπωρινό,
αλλά είναι το κομμάτι σου.
ένας άλλος λόγος,
είναι πως είναι και το κομμάτι της Τέτας,
και το έμαθα με έναν πολύ όμορφο τρόπο,
που ακόμα τον θυμάμαι.
ελπίζω να το παίξεις κάποτε αγαπημένη,
πολύ θα χαρώ. δεν ξεχνάω, να ξέρεις.
The Cure:
Robert Smith
Simon Gallup
Porl Thompson
Boris Williams
Roger O'Donnell
ΥΓ. πρώτη φορά έκανα τόση ώρα να το γράψω.
just to know..
No comments:
Post a Comment