21. μάνος λοϊζος - τα τραγούδια της χαρούλας [1979]

άμεση αλλαγή πλεύσης,

για ένα δίσκο που ήθελα εδώ και καιρό να βάλω στην λίστα.

δεν βάζω το όνομα της αλεξίου στον τίτλο,

όχι επειδή θα ήταν τρελό,

απλά είναι ερμηνεύτρια, μόνο,

σε αυτόν τον δίσκο,

και δεν ήθελα να γίνει ο τίτλος σιδηρόδρομος.

οικογενειακά μιλώντας,

αυτός ο μάνος, είναι λίγο πιο κοντά μου,

από ότι ο χατζιδάκις.

δεν ξέρω γιατί,

αλλά έτσι ήταν, 

οπότε η αδυναμία είναι δεδομένη εδώ.

σχεδόν 29 χρονών η χαρούλα τότε,

42 ο μάνος τότε,

34 ο ρασούλης που έγραψε στίχους για 9 τραγούδια,

και πυθαγόρας υπογράφει στιχουργικά τα υπόλοιπα 3 τραγούδια,

μάλλον στην τελευταία του δισκογραφική παρουσία,

καθώς έφυγε από την ζωή την ίδια χρονιά.

δύσκολα θα ακούσετε τον δίσκο,

και δεν θα αναγνωρίσετε τα τραγούδια.

πάμε πολύ πίσω βέβαια,

σχεδόν 40 χρόνια πίσω,

ήταν πολύ διαφορετικά τα πράγματα τότε στην ελλάδα,

και όχι μόνο βέβαια,

η μουσική είχε άλλη βάση,

και δίνω σημασία στην χώρα μας,

καθώς μιλάμε πως έχουν περάσει 5 χρόνια από την χούντα,

και σε δύο θα ερχόταν το '81.

αυτά τα τραγούδια λοιπόν,

έχουν γραφτεί στο dna μας,

για την δική μου γενιά και πίσω τουλάχιστον,

ισχύει αυτό.

ξέρουμε τους στίχους για τα τραγούδια,

και ας μην ξέρουμε παραπάνω πληροφορίες.

λαϊκό ή έντεχνο,

πέστο όπως θέλεις,

εκείνη η περίοδος είχε εξαιρετική μουσική,

πολύ διαφορετική από την σημερινή,

με τα ίδια όργανα όμως,

και αυτό είναι το αρνητικό για το σήμερα.

σαν να είχε άλλη θέση το μπουζούκι τότε,

σήμερα έχει λάβει μία σχεδόν αρνητική σημασία.

ίσως να φταίει η έννοια του "μπουζουκτσίδικου",

που ζήσαμε στα 90's,

ίσως λίγο τα λουλούδια που μπήκαν βίαια στην κουλτούρα μας.

ευτυχώς στο δικό μου κεφάλι δεν τα συγχέω αυτά,

ίσως για αυτό να μπορώ να απολαμβάνω ακόμα 

κάποιους σχετικά καινούριους καλλιτέχνες,

καθώς δεν είναι όλοι το ίδιο.

πως μπορείς να κάτσεις αμέτοχος στο τέλι-τέλι,

το ανέβασμα στο ρεφρέν είναι σχεδόν ροκ,

κάτι θες να ρίξεις, κάτι να σπάσεις.

πως μπορείς να μην τραγουδήσεις μαζί με την χαρούλα τον φαντάρο,

έλα, ξέρεις τους στίχους, μην το κρύβεις.

αυτή η επικίνδυνα ακριβής περιγραφή στο όλα σε θυμίζουν,

που είναι ένα από τα πρώτα κομμάτια που θα σου έρθουν στο μυαλό,

αν όντως όλα θυμίζουν κάτι. 

πως μπορείς να μην εντυπωσιαστείς με τις αλλαγές του μες στο πλήθος,

εκεί που μπαίνει ο κοντογιάννης δίνει άλλο χρώμα,

σε κάνει μέτοχο στην συζήτησή τους.

το οποίο κομμάτι, αναπαραστά εξαιρετικά την πρόθεση του δημιουργού,

να βάλει την ουσία με τα λόγια της χαρούλας στο τραγούδι,

αλλά να μας θυμήσει επίσης πως δεν είναι κακό να.. χορεύουμε,

ένας εξαιρετικός συμβολισμός,

για την ελλάδα του 1979,

με τον κόσμο χωρισμένο σε 2 πλευρές,

πολιτικά μιλώντας,

μα χωρίς κάποια ουσιώδη διαφορά.

όπως λέει και το τραγούδι

κάνε διάλειμμα χαρούλα,

πες μας τον καρσιλαμά,

να γλυκάνει τις καρδιές μας,

και τα βρίσκουμε μετά.

κάνε διάλειμμα να σβήσει,

της καρδιάς μας η φωτιά,

ο χορός να μας μεθύσει,

και τα βρίσκουμε μετά.

ας πάρουμε μία ανάσα,

ας φύγει αυτή η φωτιά από την καρδιά μας,

και θα τα βρούμε μετά.

αυτός ήταν ο μάνος,

και εδώ έχουμε μία προσπάθειά του,

να βάλει την λαϊκή μουσική σε έναν δίσκο του,

αφού έβλεπε πως αυτό το "επαναστατικό" δεν πήγαινε άλλο,

είχε ήδη πολλά χρόνια που ήταν στο προσκήνιο.

και είναι εμφανής αυτή η προσπάθεια,

αν αναλογιστούμε τις ανατολίτικες κλίμακες που είναι παντού,

σήμα κατατεθέν την λαϊκής μουσικής.

και το πέτυχε.

αυτός ο δίσκος ακούγεται από την αρχή μέχρι το τέλος,

δεν είναι αυτό που θα περίμενες να ακούσεις από τον μάνο λοίζο,

και ταυτόχρονα είναι κάτι κλασικό.

είναι δικό μας.

χωρίς παραπάνω ταμπέλες,

χωρίς αλαζονίες, 

χωρίς την απέχθεια για το διαφορετικό.

αυτή η κυκλοφορία είναι ένας από τους καλύτερους ελληνικούς δίσκους.

το κομμάτι μου:

Τίποτα Δεν Πάει Χαμένο

επειδή

είναι θετικό, με τον τρόπο του,

μέσα στην έντονη μαυρίλα του.

είναι γεγονός,

πως ο καθένας ζητάει άλλα από την ζωή,

άλλα πράγματα με κάνουν να χαμογελάω,

και άλλα εσένα.

δεν έχει δυναμική αυτό, ούτε σπουδαιότητα.

απλά υπάρχει μέσα μας.

όπως και ο μάνος.