24. arcade fire - funeral [2004]

αυτός είναι ένας από τους δίσκους που καθόρισε και δημιούργησε το κίνημα των hispters.

θα το ξεπεράσουμε, 

και θα συνεχίσουμε, 

διαλέγοντας την ουσία,

για ακόμα μία φορά.

η τωρινή μόδα στα group είναι η k-pop (korean pop),

με ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τα μέλη τους,

είναι συνήθως πάνω από 5 άτομα,

συνήθως 7-8.

οι arcade fire ήταν τόσοι,

το 2004, before it was cool.

και εδώ θα σταματήσω τα αστειάκια για τους χιπστεράδες.

funeral λοιπόν,

συμβολικός ο τίτλος για το ντεμπούτο των καναδών,

καθώς λίγο καιρό πριν την κυκλοφορία του δίσκου,

υπήρξαν πολλοί θάνατοι σε φιλικά και συγγενικά πρόσωπα των μελών.

ό,τι πιο έντεχνο έχει παρουσιάσει η σύγχρονη μουσική,

σε ένα δίσκο που δεν έχει μέτριες στιγμές,

πέρα από χαζά, είναι ένα διαμάντι, από την αρχή μέχρι το τέλος.

ακούς μέχρι και το τελευταίο όργανο,

οι ενορχηστρώσεις είναι σε άλλο επίπεδο.

τραβάει την προσοχή σου από το πρώτο δευτερόλεπτο,

δεν αφήνει χώρο για να αμφισβητήσεις κάτι.

είναι όλα ιδανικά εδώ πάντως.

μέχρι και η tracklist έχει ιδανική σειρά,

κάτι τόσο ουσιαστικό,

που δεν νομίζω να δίνεται όση σημασία χρειάζεται,

τα τελευταία χρόνια τουλάχιστον.

ok, ίσως να έχει αλλάξει και η δομή της μουσικής,

αλλά αυτό είναι ένα γεγονός.

γκαζώνει εκεί που χρειάζεται,

ηρεμεί για να σε ταξιδέψει,

ξαναγκαζώνει για να σε ξυπνήσει,

και συνεχίζει πιο ρυθμικά για το κλείσιμο.

το περίεργο είναι πως δεν παίζουν κάτι ιδιαίτερα δύσκολο,

αντιθέτως,

η ικανότητα δεν κρύβεται στην δυσκολία γραφής και παιξίματος των κομματιών,

η ικανότητα υπάρχει στην σύνθεση, στην ουσία της,

εκεί που λες πως δεν μπορεί να υπάρξει κάτι φρέσκο,

κάτι καινούριο, κάτι ιδιαίτερο,

έρχεται αυτός ο δίσκος, και σε κάνει να σκεφτείς κάθε λέξη που είπες.

η τετραλογία του neighborhood θα ήταν ικανή από μόνη της 

να κάνει κλασικό αυτόν τον δίσκο,

και δεν είναι καν το καλύτερο σημείο του.

το σπάσιμο κάπου εκεί στο 2:45 του une annee sans lumiere,

που σημαίνει "ένας χρόνος χωρίς φως",

η διάχυτη μελαγχολία του crown of love,

που το θυμάμαι από τα ραδιόφωνα της πόλης, τότε..

δύσκολα δεν θα έχετε ακούσει αυτόν τον δίσκο, 

σήμερα, 14 χρόνια μετά.

ακόμα και έτσι όμως,

αξίζει άλλη μία ακρόαση,

γιατί αυτός είναι ένας κλασικός δίσκος της γενιάς μας,

ορόσημο, με την κυριολεκτική έννοια,

άλλαξε τον ρου της μουσικής,

άλλαξε την μουσική την ίδια.

αν δεν τον έχεις ακούσει,

έχεις κάτι εξαιρετικό να ακούσεις, 

με την πρώτη ευκαιρία που θα μπορέσεις,

αν ρωτάς εμένα.

ένας ακόμα δίσκος,

γεμάτος μνήμες,

γεμάτος πράγματα, ανθρώπους και καταστάσεις.

και η Τέτα να λέει το #2 λαϊκά. πάντα.

και ας την εξηγούσα ότι λέει για την Λάϊκα,

την σκυλίτσα που είχαν στείλει οι ρώσοι στο διάστημα.

το κομμάτι μου:

Wake Up

επειδή

έχει αυτές τις κιθάρες.

αυτούς τους στίχους.

ίσως να μην είναι τόσο μελαγχολικό,

όσο ο υπόλοιπος δίσκος,

ίσως και όχι όμως.

story of my life,

που λένε και οι social distortion.

όταν ακούω αυτό το οοο-οοοο,

και εκείνο το ονειρικό

i guess we'll just have to adjust

(πόσο ταιριαστό ακούγεται, αλήθεια;)

θέλω ηρεμία, κάτι να πίνω,

και μέρος να αγναντεύω.

τέτοιος είμαι για.

you better look down below.

Arcade Fire:

Win Butler

Regine Chassagne

Richard Reed Parry

Tim Kingsbury

Howard Bilerman

William Butler

ΥΓ. αν αυτό ο δίσκος είχε βγει 30 χρόνια πριν,

σήμερα θα τον μνημονεύαμε δίπλα σε pink floyd,

δίπλα στους fleetwood mac και στον david bowie.

η αγάπη του τελευταίου άλλωστε για τους arcade fire ήταν γνωστή,

τίποτα δεν είναι τυχαίο τελικά.