δεν καταλαβαίνω την γλώσσα,
δεν καταλαβαίνω τίποτα λέμε.
η τελευταία φρέσκια ανάσα στο σύγχρονο metal,
ήρθε το 2010,
από αυτά τα παιδάκια, τότε,
από την νορβηγία.
χαμός.
είχε έρθει ο υπερυπεύθυνος τέλη του '11 στην δουλειά,
και με είχε ρωτήσει για αγαπημένους δίσκους,
του ανέφερα αυτόν,
δεν τον είχε ακούσει, και μου ζήτησε να τον περιγράψω.
πόσο δύσκολο όμως.
σε μία σπάνια στιγμή πνευματικής διαύγειας,
είπα "turbonegro με περισσότερα στοιχεία από immortal"
bullseye.
αυτό είναι όμως,
έχουν το ροκεντρόλ των turbonegro,
αλλά τα ρυθμικά σημεία,
και το drumming είναι black metal.
ας το πάρουμε από την αρχή όμως.
έχασα τον δίσκο για 2 μήνες,
πήρα χαμπάρι τι συνέβη από ένα post του kurt ballou.
αύγουστος ήταν,
ακόμα θυμάμαι την παράκρουση της στιγμής,
το blodtorst είχα ακούσει πρώτο,
τα υπόλοιπα είναι ιστορία.
πόσο ρομαντική ιστορία όμως,
η ιστορία του πρώτου δίσκου της μπάντας.
είχαν αγάπη και αδυναμία τους converge,
όπως όλοι μας άλλωστε,
και έστειλαν κάτι demo tapes στον κιθαρίστα τους,
τον ballou ντε,
καθώς τότε είχε αρχίσει να παίρνει τα πάνω του σαν παραγωγός,
και έκαναν τον σταυρό τους,
να του αρέσει και να τους κάνει τον δίσκο.
έτσι και έγινε,
τα παιδάκια από την νορβηγία είχαν τον ballou για παραγωγό,
και τον john baizley (θεότητα) να τους κάνει το εξώφυλλο.
ήδη είχαν μπει σε ένα πολύ ιδιαίτερο,
και πολύ κλειστό, κύκλο μουσικών.
δεν τα είχαν κάνει πολλοί αυτά.
ειδικά σε πρώτο δίσκο.
δεν άφησαν περιθώρια σε κανέναν,
μέχρι και το hammer τους έβγαλε το καπέλο.
το hammer,
που την ίδια χρονιά είχε δίσκο του μήνα τον πρώτο των ghost.
τους πήραν τα βρακιά, σε κοινά ελληνικά.
να αναφέρουμε ξανά εδώ,
δεν καταλαβαίνω λέξη από όσα λέει.
όλοι οι στίχοι είναι στην μητρική τους γλώσσα,
τα νορβηγικά.
(fun fact: αγαπημένη συνήθεια του [πρώην πλέον] τραγουδιστή τους,
ήταν να κοιτάει το κοινό στις συναυλίες,
και να τους βλέπει να προσπαθούν να τραγουδήσουν τους στίχους,
μάλλον πρέπει να έριχνε τρελό γέλιο)
παρόλα αυτά,
αυτός ο δίσκος μπαίνει εύκολα σε αυτήν την λίστα,
ναι είναι τόσο καλή η μουσική,
είναι τόσο καλός δίσκος.
θα ξεπεράσουμε τις συμμετοχές από μπαντάρες,
όπως οι taake και οι trap them,
και θα επικεντρωθούμε στην ουσία (του καψάσκη).
συνθέσεις.
δεν ξέρεις τι να περιμένεις,
δεν έχουν pattern οι τύποι,
έχουν 3 κιθάρες,
και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την ποικιλομορφία στο τελικό προϊόν,
όχι στην δυναμική του κομματιού.
οι 3 κιθάρες είναι υπερβολή,
γελάμε με κάτι αστείες προσπάθειες τύπου maiden,
να μας αποδείξουν ότι έχουν λόγο ύπαρξης 3 κιθαρίστες σε μία μπάντα.
ρε γαμώτο,
το ακούω τώρα, όπως κάνω πάντα κάθε φορά που γράφω κάτι,
και ακούγεται ακόμα καλό,
ακόμα ακούγεται φρέσκο.
κάποια από τα χαρακτηριστικά παραδείγματα,
το ulvetid,
που μπαίνει σαν τετρακίνητο σε φουρκέτα 90 μοιρών,
φωνάζοντας το όνομα της μπάντας με φωνή 4,
το χιτάκι blodtorst,
με την σημειάρα κάπου στο 2:50,
και το α-γα-πη-μέ-νο επαναλαμβανόμενο πιανάκι εκεί στο τέλος,
και sultans of satan,
μάθημα για ανθρώπους που θέλουν να ξεχωρίσουν παίζοντας κιθάρα.
γενικότερα,
ο δίσκος προτείνεται σε ακραίους μεταλάδες,
αλλά και σε ανθρώπους που θέλουν να χορεύουν.
ο κατάλληλος δίσκος για ανθρώπους σαν και εμάς.
χτύπησε φλέβα όταν βγήκε,
και ακόμα το κάνει,
σε τέτοιο βαθμό που δεν το περίμενα, 8 χρόνια μετά.
περνάει ο καιρός ρε,
τι 8 χρόνια, σαν περύσι μου φαίνεται..
το κομμάτι μου:
Sjohyenar (Havets Herrer) (το #6 ρε)
επειδή
είναι το κομμάτι πιο κοντά στο γούστο μου,
συγκριτικά με τα υπόλοιπα του δίσκου.
τρομακτικό νεύρο,
οι κιθάρες είναι τόσο επιθετικές, τόσο κοφτές,
που σε προκαλούν αρχίσεις να χτυπιέσαι,
ακόμα και μόνος.
και ας μην ξεχάσουμε το σημείο του δίσκου,
εκεί λίγο πριν το τρίτο λεπτό,
που θυμίζει old school μπλακμεταλιά,
από αυτές που τόσο μας λείπουν πλέον.
Kvelertak:
Erlend Hjelvik
Vidar Landa
Bjarte Lund Rolland
Maciek Ofstad
Marvin Nygaard
Kjetil Gjermundrod
ΥΓ. και εδώ να αναφέρω το πράσινο βινύλιο που έχω στην κατοχή μου,
το καλύτερο δώρο, πόσο καλά με ξέρεις ρε γαμώτο.
ίσως και να το έκανες για εσένα βέβαια,
αλλά δεν θα επιβεβαιώσω τίποτα.
δεν καταλαβαίνω τίποτα λέμε.
η τελευταία φρέσκια ανάσα στο σύγχρονο metal,
ήρθε το 2010,
από αυτά τα παιδάκια, τότε,
από την νορβηγία.
χαμός.
είχε έρθει ο υπερυπεύθυνος τέλη του '11 στην δουλειά,
και με είχε ρωτήσει για αγαπημένους δίσκους,
του ανέφερα αυτόν,
δεν τον είχε ακούσει, και μου ζήτησε να τον περιγράψω.
πόσο δύσκολο όμως.
σε μία σπάνια στιγμή πνευματικής διαύγειας,
είπα "turbonegro με περισσότερα στοιχεία από immortal"
bullseye.
αυτό είναι όμως,
έχουν το ροκεντρόλ των turbonegro,
αλλά τα ρυθμικά σημεία,
και το drumming είναι black metal.
ας το πάρουμε από την αρχή όμως.
έχασα τον δίσκο για 2 μήνες,
πήρα χαμπάρι τι συνέβη από ένα post του kurt ballou.
αύγουστος ήταν,
ακόμα θυμάμαι την παράκρουση της στιγμής,
το blodtorst είχα ακούσει πρώτο,
τα υπόλοιπα είναι ιστορία.
πόσο ρομαντική ιστορία όμως,
η ιστορία του πρώτου δίσκου της μπάντας.
είχαν αγάπη και αδυναμία τους converge,
όπως όλοι μας άλλωστε,
και έστειλαν κάτι demo tapes στον κιθαρίστα τους,
τον ballou ντε,
καθώς τότε είχε αρχίσει να παίρνει τα πάνω του σαν παραγωγός,
και έκαναν τον σταυρό τους,
να του αρέσει και να τους κάνει τον δίσκο.
έτσι και έγινε,
τα παιδάκια από την νορβηγία είχαν τον ballou για παραγωγό,
και τον john baizley (θεότητα) να τους κάνει το εξώφυλλο.
ήδη είχαν μπει σε ένα πολύ ιδιαίτερο,
και πολύ κλειστό, κύκλο μουσικών.
δεν τα είχαν κάνει πολλοί αυτά.
ειδικά σε πρώτο δίσκο.
δεν άφησαν περιθώρια σε κανέναν,
μέχρι και το hammer τους έβγαλε το καπέλο.
το hammer,
που την ίδια χρονιά είχε δίσκο του μήνα τον πρώτο των ghost.
τους πήραν τα βρακιά, σε κοινά ελληνικά.
να αναφέρουμε ξανά εδώ,
δεν καταλαβαίνω λέξη από όσα λέει.
όλοι οι στίχοι είναι στην μητρική τους γλώσσα,
τα νορβηγικά.
(fun fact: αγαπημένη συνήθεια του [πρώην πλέον] τραγουδιστή τους,
ήταν να κοιτάει το κοινό στις συναυλίες,
και να τους βλέπει να προσπαθούν να τραγουδήσουν τους στίχους,
μάλλον πρέπει να έριχνε τρελό γέλιο)
παρόλα αυτά,
αυτός ο δίσκος μπαίνει εύκολα σε αυτήν την λίστα,
ναι είναι τόσο καλή η μουσική,
είναι τόσο καλός δίσκος.
θα ξεπεράσουμε τις συμμετοχές από μπαντάρες,
όπως οι taake και οι trap them,
και θα επικεντρωθούμε στην ουσία (του καψάσκη).
συνθέσεις.
δεν ξέρεις τι να περιμένεις,
δεν έχουν pattern οι τύποι,
έχουν 3 κιθάρες,
και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την ποικιλομορφία στο τελικό προϊόν,
όχι στην δυναμική του κομματιού.
οι 3 κιθάρες είναι υπερβολή,
γελάμε με κάτι αστείες προσπάθειες τύπου maiden,
να μας αποδείξουν ότι έχουν λόγο ύπαρξης 3 κιθαρίστες σε μία μπάντα.
ρε γαμώτο,
το ακούω τώρα, όπως κάνω πάντα κάθε φορά που γράφω κάτι,
και ακούγεται ακόμα καλό,
ακόμα ακούγεται φρέσκο.
κάποια από τα χαρακτηριστικά παραδείγματα,
το ulvetid,
που μπαίνει σαν τετρακίνητο σε φουρκέτα 90 μοιρών,
φωνάζοντας το όνομα της μπάντας με φωνή 4,
το χιτάκι blodtorst,
με την σημειάρα κάπου στο 2:50,
και το α-γα-πη-μέ-νο επαναλαμβανόμενο πιανάκι εκεί στο τέλος,
και sultans of satan,
μάθημα για ανθρώπους που θέλουν να ξεχωρίσουν παίζοντας κιθάρα.
γενικότερα,
ο δίσκος προτείνεται σε ακραίους μεταλάδες,
αλλά και σε ανθρώπους που θέλουν να χορεύουν.
ο κατάλληλος δίσκος για ανθρώπους σαν και εμάς.
χτύπησε φλέβα όταν βγήκε,
και ακόμα το κάνει,
σε τέτοιο βαθμό που δεν το περίμενα, 8 χρόνια μετά.
περνάει ο καιρός ρε,
τι 8 χρόνια, σαν περύσι μου φαίνεται..
το κομμάτι μου:
Sjohyenar (Havets Herrer) (το #6 ρε)
επειδή
είναι το κομμάτι πιο κοντά στο γούστο μου,
συγκριτικά με τα υπόλοιπα του δίσκου.
τρομακτικό νεύρο,
οι κιθάρες είναι τόσο επιθετικές, τόσο κοφτές,
που σε προκαλούν αρχίσεις να χτυπιέσαι,
ακόμα και μόνος.
και ας μην ξεχάσουμε το σημείο του δίσκου,
εκεί λίγο πριν το τρίτο λεπτό,
που θυμίζει old school μπλακμεταλιά,
από αυτές που τόσο μας λείπουν πλέον.
Kvelertak:
Erlend Hjelvik
Vidar Landa
Bjarte Lund Rolland
Maciek Ofstad
Marvin Nygaard
Kjetil Gjermundrod
ΥΓ. και εδώ να αναφέρω το πράσινο βινύλιο που έχω στην κατοχή μου,
το καλύτερο δώρο, πόσο καλά με ξέρεις ρε γαμώτο.
ίσως και να το έκανες για εσένα βέβαια,
αλλά δεν θα επιβεβαιώσω τίποτα.
No comments:
Post a Comment