είναι περίεργο που δεν τους γνωρίζεις αυτούς.
εντάξει, αν όντως τους ξέρεις, μη δώσεις σημασία,
αλλά, εσύ που τους ξέρεις,
σίγουρα θα συμφωνήσεις με το παρακάτω.
οι rise against είναι η σημαντικότερη μπάντα,
που δεν της έχεις δώσει ουσιαστική σημασία.
τα 00's ήταν δύσκολη περίοδος για την μουσική,
το γιατί είναι άλλη συζήτηση,
αλλά πολλά πράγματα πήγαν πίσω.
λίγο το napster,
λίγο η 9/11,
λίγο κρασί,
λίγο θάλασσα.
η επιλογή του συγκεκριμένου album ήταν από τις δύσκολες,
ο δίσκος είχε κενό στο excelάκι με τα συγκροτήματα/δίσκους που θέλω να γράψω.
κατέληξα εδώ για κάποιους λόγους,
το b-side έπαιξε καταλυτικό ρόλο στις εξελίξεις.
τέταρτος δίσκος για την μπάντα από την αμερική,
και αυτό που ξεχωρίζει σε μία πρώτη ματιά
είναι ο λόγος που έχουν, οι στίχοι τους,
τα πράγματα που δεν φοβούνται να πουν.
μην ξεχνάμε το χρονικό σημείο που έγιναν όλα αυτά.
γενικά, δεν είναι εύκολο να τα βάλεις με την "αμερική",
πόσο μάλλον λίγα χρόνια μετά το 2001.
παρόλα αυτά κατάφεραν να περάσουν ξεκάθαρα το μήνυμα που ήθελαν,
χωρίς να νερώσουν το κρασί τους.
εδώ λοιπόν,
ακούμε μελωδικό hardcore/punk,
ραδιοφωνικό όμως, με μελωδικά ρεφρέν,
με πιασάρικες μελωδίες,
χωρίς να γίνεται επιφανειακό το άκουσμα όμως.
κάτι θέλουν να σε πουν τα παιδιά,
κάτι έχουν στο μυαλό τους,
κάτι θέλουν να σου μείνει.
όπως στο approaching curve,
που έχει spoken word, ιδιαίτερο στοιχείο της punk μουσικής.
με ιδιαίτερη ιστορία, χωρίς happy end υποθέτω,
ένα ζευγάρι, μέσα στο αμάξι,
σαν να συζητάει για τελευταία φορά,
οδεύοντας προς το τέλος, προς το τρακάρισμα μάλλον. ίσως.
σαν demo ακούγεται το but tonight we dance,
και πιθανότατα να μην έχει ηχογραφηθεί ποτέ σοβαρά,
είναι το b-side που λέγαμε πιο πριν.
tomorrow we will sweat and toil,
our hands will quiver caked with soil,
tomorrow we will give it one last chance,
but tonight we dance
έχει κάτι το ακατέργαστο το συγκεκριμένο κομμάτι,
κάτι μη-γυαλισμένο, κόντρα στην πολύ καλή παραγωγή τους,
αυτά μας αρέσουν, γνωστό αυτό,
αυτά τα δικά μας, της στιγμής.
το prayer of the refugee δεν είχε αυτό το όνομα στην αρχή,
ο τίτλος έλεγε diaspora.
το πρώτο κομμάτι που άκουσα, ever που λένε και στο χωριό μου,
και αν το ακούσετε και εσείς,
θα καταλάβετε γιατί μου έκαναν τόση εντύπωση οι rise against.
ιδανικό νεύρο,
ιδανικός ηλεκτρισμός,
ένα τραγούδι που δεν θα ακούσεις συχνά από μπάντες που γεμίζουν στάδια.
δεν θα ακούσεις εύκολα ονόματα τέτοιου βεληνεκούς να αγγίζουν τέτοια θέματα.
δεν είναι εύκολο ρε παιδί μου, έχει τεράστιο ρίσκο.
πόσο μάλλον όταν το βγάζεις και σαν single,
κάνεις και βίντεο για αυτό.
αυτό να δείτε,
είναι πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα για το ύφος της μπαντάρας.
γενικότερα,
τα προσέχουν τα βίντεο που βγάζουν,
με προσωπικό αγαπημένο το i don't want to be here anymore,
από επόμενο δίσκο, που σίγουρα αξίζει μία θέαση, αν με ρωτάτε.
αδικώ το drones, το ready to fall,
καθώς είναι επίσης εξαιρετικά κομμάτια και αυτά,
μια άλλη στιγμή ίσως να έγραφα για αυτά περισσότερο,
αλλά δεν είναι αυτό το ζητούμενο.
οι rise against δεν είναι μπάντα με έναν αξιόλογο δίσκο,
δεν έχουν ένα χιτάκι.
έχουν συνέχεια, έχουν συνέπεια,
έχουν αντέξει στον χρόνο.
άσχετο, αλλά αν ξανα ακούσω/διαβάσω,
πως ο david bowie είχε διαφορετικό χρώμα σε κάθε μάτι,
θα ορμήξω.
ετεροχρωμία λέγεται, και ο bowie δεν είχε τέτοιο θέμα.
(είχε φάει μπουνιά όταν ήταν μικρός,
και αυτό του άφησε πληγή, σαν να μην μπορούσε να αλλάξει το focus στο ένα μάτι)
ο τραγουδιστής των rise against από την άλλη,
ο tim mcilrath, staightedgeάς αγαπημένος,
γεννήθηκε με ετεροχρωμία στην ίριδα,
έχει το ένα μάτι καφέ, και το άλλο γαλάζιο, αν θυμάμαι καλά.
προφανώς και είχε φάει καλό bullying στο σχολείο,
ίσως και γιαυτό να έγραψε το make it stop (επίσης ανατριχιαστικό βίντεο),
ένα κομμάτι για την οργάνωση it gets better,
που ασχολείται κυρίως με την LGBTQ+ νεολαία.
αυτός ο τύπος λοιπόν,
έχει τόσο πάθος μέσα του,
τόσο νεύρο, τόσο συναίσθημα,
που δεν μπορείς να τον φανταστείς να κάνει κάτι άλλο.
το πάθος, αυτό είναι το σημείο που θα τον/τους διαφοροποιήσει,
αυτό το πάθος που κυριαρχεί σε κάθε τραγούδι.
στο δικό μου κεφάλι,
αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα κομπλιμέντα που μπορείς να κάνεις σε άνθρωπο.
να ζεις για να το κάνεις,
όχι να το κάνεις για να ζεις.
η κιθάρα του άλλωστε,
από πίσω γράφει out of step.
αυτό θα έπρεπε να γράψω,
και να κλείσει εδώ το post.
και πραγματικά απορώ,
πως δεν έχουν γίνει τόσο μεγάλο όνομα,
όσο τους αξίζει.
απορώ.
το κομμάτι μου:
The Good Left Undone
επειδή:
τα λέει ωραία,
και το νιώθει όσο δεν πάει άλλο.
οι στίχοι είναι εκπληκτικοί,
ακόμα ένα τραγούδι τους με εξαιρετικούς συμβολισμούς,
ακόμα ένα τραγούδι για να σκεφτείς,
για ακόμα μία νέα ήττα, μία νέα συντριβή.
(but i know)
not a day goes by, that i don't feel this burn.
there's a point we pass from which we can't return.
i felt the cold rain of the coming storm
δεν μιλάμε γενικά εδώ.
this burn. this.
είναι συγκεκριμένο το κάψιμο.
όπως και συγκεκριμένη η βροχή που έρχεται,
θα σου απαλύνει τον πόνο ίσως.
all because of you, i haven't slept in so long,
when i do i dream of drowning in the ocean,
longing for the shore
ιδανικό.
τέλεια ζυγισμένο.
το μπάσιμο στην γέφυρα με κάνει να θέλω να γυρίσω το τραπέζι ανάποδα,
το ρεφρέν με προκαλεί να ανακαλέσω μνήμες που θα με προσφέρουν αυτό το κάψιμο.
όλα αυτά με διαφορά ελάχιστων δευτερολέπτων.
είναι όμως όλα μάταια στη ζωή;
είναι τελικά ο έρωτας παιδί της λογικής;
αν αναζητάτε απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα,
να ακούσετε πλούταρχο.
εδώ δεν υπάρχουν (τέτοια) ερωτήματα,
υπάρχουν αναφορές σε καταστάσεις του παρελθόντος,
συμβολισμοί για να μας κάνουν να εξελιχθούμε,
να σκεφτούμε αυτό που δεν σκεφτόμασταν τόσο καιρό.
αμερικανάκια με μυαλό,
πραγματικά επικίνδυνος συνδυασμός.
Rise Against:
Tim McIlrath
Joe Principe
Chris Chasse
Brandon Barnes
εντάξει, αν όντως τους ξέρεις, μη δώσεις σημασία,
αλλά, εσύ που τους ξέρεις,
σίγουρα θα συμφωνήσεις με το παρακάτω.
οι rise against είναι η σημαντικότερη μπάντα,
που δεν της έχεις δώσει ουσιαστική σημασία.
τα 00's ήταν δύσκολη περίοδος για την μουσική,
το γιατί είναι άλλη συζήτηση,
αλλά πολλά πράγματα πήγαν πίσω.
λίγο το napster,
λίγο η 9/11,
λίγο κρασί,
λίγο θάλασσα.
η επιλογή του συγκεκριμένου album ήταν από τις δύσκολες,
ο δίσκος είχε κενό στο excelάκι με τα συγκροτήματα/δίσκους που θέλω να γράψω.
κατέληξα εδώ για κάποιους λόγους,
το b-side έπαιξε καταλυτικό ρόλο στις εξελίξεις.
τέταρτος δίσκος για την μπάντα από την αμερική,
και αυτό που ξεχωρίζει σε μία πρώτη ματιά
είναι ο λόγος που έχουν, οι στίχοι τους,
τα πράγματα που δεν φοβούνται να πουν.
μην ξεχνάμε το χρονικό σημείο που έγιναν όλα αυτά.
γενικά, δεν είναι εύκολο να τα βάλεις με την "αμερική",
πόσο μάλλον λίγα χρόνια μετά το 2001.
παρόλα αυτά κατάφεραν να περάσουν ξεκάθαρα το μήνυμα που ήθελαν,
χωρίς να νερώσουν το κρασί τους.
εδώ λοιπόν,
ακούμε μελωδικό hardcore/punk,
ραδιοφωνικό όμως, με μελωδικά ρεφρέν,
με πιασάρικες μελωδίες,
χωρίς να γίνεται επιφανειακό το άκουσμα όμως.
κάτι θέλουν να σε πουν τα παιδιά,
κάτι έχουν στο μυαλό τους,
κάτι θέλουν να σου μείνει.
όπως στο approaching curve,
που έχει spoken word, ιδιαίτερο στοιχείο της punk μουσικής.
με ιδιαίτερη ιστορία, χωρίς happy end υποθέτω,
ένα ζευγάρι, μέσα στο αμάξι,
σαν να συζητάει για τελευταία φορά,
οδεύοντας προς το τέλος, προς το τρακάρισμα μάλλον. ίσως.
σαν demo ακούγεται το but tonight we dance,
και πιθανότατα να μην έχει ηχογραφηθεί ποτέ σοβαρά,
είναι το b-side που λέγαμε πιο πριν.
tomorrow we will sweat and toil,
our hands will quiver caked with soil,
tomorrow we will give it one last chance,
but tonight we dance
έχει κάτι το ακατέργαστο το συγκεκριμένο κομμάτι,
κάτι μη-γυαλισμένο, κόντρα στην πολύ καλή παραγωγή τους,
αυτά μας αρέσουν, γνωστό αυτό,
αυτά τα δικά μας, της στιγμής.
το prayer of the refugee δεν είχε αυτό το όνομα στην αρχή,
ο τίτλος έλεγε diaspora.
το πρώτο κομμάτι που άκουσα, ever που λένε και στο χωριό μου,
και αν το ακούσετε και εσείς,
θα καταλάβετε γιατί μου έκαναν τόση εντύπωση οι rise against.
ιδανικό νεύρο,
ιδανικός ηλεκτρισμός,
ένα τραγούδι που δεν θα ακούσεις συχνά από μπάντες που γεμίζουν στάδια.
δεν θα ακούσεις εύκολα ονόματα τέτοιου βεληνεκούς να αγγίζουν τέτοια θέματα.
δεν είναι εύκολο ρε παιδί μου, έχει τεράστιο ρίσκο.
πόσο μάλλον όταν το βγάζεις και σαν single,
κάνεις και βίντεο για αυτό.
αυτό να δείτε,
είναι πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα για το ύφος της μπαντάρας.
γενικότερα,
τα προσέχουν τα βίντεο που βγάζουν,
με προσωπικό αγαπημένο το i don't want to be here anymore,
από επόμενο δίσκο, που σίγουρα αξίζει μία θέαση, αν με ρωτάτε.
αδικώ το drones, το ready to fall,
καθώς είναι επίσης εξαιρετικά κομμάτια και αυτά,
μια άλλη στιγμή ίσως να έγραφα για αυτά περισσότερο,
αλλά δεν είναι αυτό το ζητούμενο.
οι rise against δεν είναι μπάντα με έναν αξιόλογο δίσκο,
δεν έχουν ένα χιτάκι.
έχουν συνέχεια, έχουν συνέπεια,
έχουν αντέξει στον χρόνο.
άσχετο, αλλά αν ξανα ακούσω/διαβάσω,
πως ο david bowie είχε διαφορετικό χρώμα σε κάθε μάτι,
θα ορμήξω.
ετεροχρωμία λέγεται, και ο bowie δεν είχε τέτοιο θέμα.
(είχε φάει μπουνιά όταν ήταν μικρός,
και αυτό του άφησε πληγή, σαν να μην μπορούσε να αλλάξει το focus στο ένα μάτι)
ο τραγουδιστής των rise against από την άλλη,
ο tim mcilrath, staightedgeάς αγαπημένος,
γεννήθηκε με ετεροχρωμία στην ίριδα,
έχει το ένα μάτι καφέ, και το άλλο γαλάζιο, αν θυμάμαι καλά.
προφανώς και είχε φάει καλό bullying στο σχολείο,
ίσως και γιαυτό να έγραψε το make it stop (επίσης ανατριχιαστικό βίντεο),
ένα κομμάτι για την οργάνωση it gets better,
που ασχολείται κυρίως με την LGBTQ+ νεολαία.
αυτός ο τύπος λοιπόν,
έχει τόσο πάθος μέσα του,
τόσο νεύρο, τόσο συναίσθημα,
που δεν μπορείς να τον φανταστείς να κάνει κάτι άλλο.
το πάθος, αυτό είναι το σημείο που θα τον/τους διαφοροποιήσει,
αυτό το πάθος που κυριαρχεί σε κάθε τραγούδι.
στο δικό μου κεφάλι,
αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα κομπλιμέντα που μπορείς να κάνεις σε άνθρωπο.
να ζεις για να το κάνεις,
όχι να το κάνεις για να ζεις.
η κιθάρα του άλλωστε,
από πίσω γράφει out of step.
αυτό θα έπρεπε να γράψω,
και να κλείσει εδώ το post.
και πραγματικά απορώ,
πως δεν έχουν γίνει τόσο μεγάλο όνομα,
όσο τους αξίζει.
απορώ.
το κομμάτι μου:
The Good Left Undone
επειδή:
τα λέει ωραία,
και το νιώθει όσο δεν πάει άλλο.
οι στίχοι είναι εκπληκτικοί,
ακόμα ένα τραγούδι τους με εξαιρετικούς συμβολισμούς,
ακόμα ένα τραγούδι για να σκεφτείς,
για ακόμα μία νέα ήττα, μία νέα συντριβή.
(but i know)
not a day goes by, that i don't feel this burn.
there's a point we pass from which we can't return.
i felt the cold rain of the coming storm
δεν μιλάμε γενικά εδώ.
this burn. this.
είναι συγκεκριμένο το κάψιμο.
όπως και συγκεκριμένη η βροχή που έρχεται,
θα σου απαλύνει τον πόνο ίσως.
all because of you, i haven't slept in so long,
when i do i dream of drowning in the ocean,
longing for the shore
ιδανικό.
τέλεια ζυγισμένο.
το μπάσιμο στην γέφυρα με κάνει να θέλω να γυρίσω το τραπέζι ανάποδα,
το ρεφρέν με προκαλεί να ανακαλέσω μνήμες που θα με προσφέρουν αυτό το κάψιμο.
όλα αυτά με διαφορά ελάχιστων δευτερολέπτων.
είναι όμως όλα μάταια στη ζωή;
είναι τελικά ο έρωτας παιδί της λογικής;
αν αναζητάτε απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα,
να ακούσετε πλούταρχο.
εδώ δεν υπάρχουν (τέτοια) ερωτήματα,
υπάρχουν αναφορές σε καταστάσεις του παρελθόντος,
συμβολισμοί για να μας κάνουν να εξελιχθούμε,
να σκεφτούμε αυτό που δεν σκεφτόμασταν τόσο καιρό.
αμερικανάκια με μυαλό,
πραγματικά επικίνδυνος συνδυασμός.
Rise Against:
Tim McIlrath
Joe Principe
Chris Chasse
Brandon Barnes
No comments:
Post a Comment