δεν με αναγνωρίζετε, γιατί έλειπα καιρό.
δεν είναι πάνω από εσένα, και σε διαλύει.
είναι δίπλα σου, πάντα ήταν,
τώρα έχεις ανοιχτά μάτια όμως,
και το αντικρίζεις. το αντιμετωπίζεις.
θα έγραφα για τον θανάση,
αλλά έχει λίγο καιρό που δεν μου βγαίνει ο θανάσης.
αυτούς εδώ θέλω.
έβγαλε λίγο κρύο,
και μάλλον πήγε εκεί η συζήτηση.
δεν θα κρυφτώ όμως,
έγιναν αρκετά αυτόν τον καιρό,
σκέφτηκα πολλά, την ύπαρξη πολλών,
και πριν από λίγο κατέληξα εδώ.
όχι εδώ γενικά, εδώ συγκεκριμένα.
εδώ θα μιλήσουμε για τον πιο ακραίο δίσκο μέχρι στιγμής.
αρχίζω από τις αδυναμίες.
δεν τους έχω δει ποτέ live.
πόσο άσχημο αυτό, πραγματικά.
δεν μπορώ να το ξεπεράσω, αλλά θα το κάνω.
είχα μία συζήτηση προχτές,
αυτή πυροδότησε όλο αυτό,
που είχε να κάνει με συναυλίες.
ο άνθρωπος που με έβαλε στην μουσική,
με είπε πως τους είχε δει live κάποια χρόνια πριν,
και ενώ δεν το περίμενε,
λόγω εμφάνισης των μελών υποθέτω,
μοιάζουν με άνθρωποι μάλλον-γιαυτό,
τους είδε, και έκανε να αρθρώσει λέξη, μισή ώρα μετά το τέλος.
"κάναμε να μιλήσουμε μισή ώρα μεταξύ μας."
αυτό ειπώθηκε.
οι sun of nothing λοιπόν,
είναι μία ελληνική μπάντα, με αγγλικό στίχο,
που παίζει ακραία μουσική. ακραίο metal αν μου επιτραπεί η χρήση της ταμπέλας.
αποκρουστικοί.
εσωτερικοί.
δεν έχεις ακούσει ξανά τέτοιο πράγμα.
τρομακτική ένταση.
εδώ, στον τρίτο δίσκο,
είναι πιο ώριμοι,
ξέρουν καλύτερα τι θέλουν, και πως,
και αυτό βγαίνει προς τα έξω.
τουλάχιστον ιδιαίτερα τα φωνητικά τους,
και ο τρόπος που πραγματοποιούνται επίσης.
δεν είναι για όλους.
πρέπει να ξεπεράσεις πολλά για να τους εκτιμήσεις,
και δεν στα έχουν μάθει στο σχολείο αυτά.
σε έχουν μάθει να βρίσκεις το εύκολο,
το αναίμακτο,
αυτό που θα έρθει σήμερα-θα τα βρούμε όλα αύριο,
σήμερα να είμαστε καλά.
σε ένα εγκεφαλικό επίπεδο,
θεωρώ τον Χατζιδάκι τον μεγαλύτερο έλληνα που κούρδισε όργανο.
δεν θα αλλάξει εύκολα αυτό.
τους συγκεκριμένους όμως, τους έχω ακριβώς από κάτω.
όπως και ο Μάνος,
έτσι και οι μουσικοί, δεν είναι μόνο μία συγχορδία,
μία νότα.
είναι πολλά παραπάνω.
είναι η σκέψη,
η αναζήτηση, το πάθος.
νομίζω, αν ζούσε σήμερα, θα τους άκουγε αυτούς,
θα πήγαινε στις συναυλίες τους,
θα τους ανέφερε στις συνεντεύξεις του.
θα εκτιμούσε το the guilt of feeling alive,
στην ουσία του.
σε όλα αυτά που μας έχουν φέρει εδώ,
σε όλα τα σάπια, σε όλα αυτά που ξεχάσαμε-ξεχάσανε,
σε όλα τα big brother,
σε όλα τα voice,
σε όλα τα survivor που καταναλώνουμε σαν να μην υπάρχει αύριο.
σαν.
σε όλα αυτά τα σκουπίδια που μας ταΐζουν,
και τα καταβροχθίζουμε οικειοθελώς,
παρακαλώντας και για άλλα.
ο δίσκος είναι στάση ζωής,
δεν είναι μία απλή συνέχεια ήχων.
έχω ακούσει το sink,
να το παίζει φίλος σε μαγαζί,
και στο καπάκι να βάζει χατζηνάσιο.
(γκρέουλα θεέ-πάρε την παε)
ναι γλυκέ μου, ταιριάζει.
μην το δοκιμάσεις, για να πεις πως το έκανες και εσύ όμως,
δεν θα πιάσει.
φτάσαμε στο σημείο να ντρεπόμαστε,
να έχουμε ενοχές,
που είμαστε ζωντανοί,
αλλά δεν έχουμε γκρουπάκι στο viber να μιλάμε για τα τελευταία reality show.
δεν έχουμε κάτι να πούμε με τους διπλανούς μας.
αυτό πραγματεύεται ο δίσκος.
γιαυτό ο τύπος στο εξώφυλλο είναι μόνος.
γιαυτό είναι γκρι στην πόλη που μένουμε.
γιαυτό νιώθουμε μόνοι μέσα στον χαμό.
αυτές τις ενοχές κουβαλάμε.
αυτό το φως θέλουμε,
που κάποιοι μας τραβάνε μακριά του,
και μας μένει το γκρίζο.
πρέπει να τρέξουμε μακριά (του[ς]).
μην τον ακούσεις τον δίσκο,
δεν θα βγάλεις άκρη.
θα σου αρέσει η μουσική,
αλλά δεν θα νιώσεις την φωνή.
θα μου πεις πως θα σου άρεσε, αν είχε άλλη φωνή,
αλλά δεν καταλαβαίνεις,
όλο αυτό είναι ένα,
δεν έχει μέρη όλο αυτό,
οντότητα είναι,
από ανθρώπους που το αντιμετωπίζουν πολύ σοβαρά,
και η ομορφιά βρίσκεται στην γύμνια,
που λέγαμε πριν,
το σημαντικό δεν υπάρχει στην ομορφιά,
αλλά στην ουσία,
να μην κρύβεσαι, να μην κρυφτείς,
να το δεις και να το βιώσεις όπως είναι.
για αυτό που φτιάχτηκε.
αυτό κάνουν οι μεγάλοι δίσκοι,
σου αφήνουν κάτι,
ένα αποτύπωμα, μία σκέψη.
αυτός εδώ θα σου αφήσει μία ουλή.
όχι στο δέρμα όμως,
εκεί θα φύγει κάποτε.
εδώ μιλάμε για πάντα.
εγώ πάντως, στα public θα τους έβαζα στο alternative.
επειδή είναι έτσι στην λογική τους στον ήχο,
ακραίοι, μα όχι συμβατικοί. ακραίο alternative.
όχι για να ξεχωρίσουν, ναι το χρειάζονται,
αλλά δεν θα άντεχα να τους βλέπω δίπλα στους saxon.
καλύτερα δίπλα στον david sylvian.
εκεί θα εκτιμηθούν περισσότερο.
ίσως sonic youth.
βασικά μάλλον sonic youth.
σίγουρα δηλαδή. ναι, εκεί.
κλείσε την πουτάνα την τηλεόραση μέσα σου,
και άκου τον δίσκο. φτάνει.
το κομμάτι μου:
Hearthealer
επειδή
παίζει να είναι το σημαντικότερο ελληνικό τραγούδι των τελευταίων 30 χρόνων.
αυτό που βγαίνει,
αυτό που πηγάζει από την μουσική,
από τις κραυγές του,
με φέρνει σε τέτοια ένταση,
που δεν έχω άλλο τρόπο,
θέλω να κλάψω.
με πιάνει ρίγος,
κάθε γαμημένη φορά.
δεν ξέρω αν έχω γράψει ποτέ πιο ειλικρινά,
μα πραγματικά λυπάμαι αυτούς που δεν θα το ακούσουν ποτέ.
λυπάμαι γιατί δεν θα νιώσουν την έννοια του reset, του συγκεκριμένου μηδενισμού.
δεν είναι ελιτισμός, είναι κυριολεκτικά λύπη.
αυτό το να πηγαίνεις κάτι από την αρχή,
να τα βάζεις κάτω, και να ξαναξεκινάς.
το κομμάτι.
τις σκέψεις σου.
την λειτουργία σου.
διώχνεις αυτό το βάρος,
αυτή η φωνή σε αφήνει άδειο,
με όλες τις έννοιες.
δεν είναι πάνω από εσένα, και σε διαλύει.
είναι δίπλα σου, πάντα ήταν,
τώρα έχεις ανοιχτά μάτια όμως,
και το αντικρίζεις. το αντιμετωπίζεις.
δεν μπορεί να είναι αυτό το κομμάτι 14 λεπτά.
δεν γίνεται να περνάει τόσο γρήγορα ο χρόνος.
είναι πολύτιμος ο χρόνος μάτια μου,
και μην αφήσεις κανέναν να στον καταστρέψει.
δεν έχω άλλα λόγια-τα είπαν όλα.
Sun Of Nothing:
Ανδρέας
Ηλίας
Γιάννης
Δημήτρης
No comments:
Post a Comment